دقت کردید که هر چقدر سعی می کنیم از گوشی فاصله بگیریم ؛ انگار بهش با و زنجیر های نامرئی غل و زنجیر شدیم و نمیتونیم گوشی رو پرت کنیم کنار و بدون اون زندگیمون رو بگذرونیم.
از یک جایی به بعد میفهمی که "پذیرش" مهمترین چیزه.
پذیرش غمها؛ پذیرش از دست دادنها؛ پذیرش تنهایی؛
پذیرش واقعیتهایی که نمیشه تغییرشون داد و در نهایت؛
پذیرش همون چیزی که هستی .