دقت کردید که هر چقدر سعی می کنیم از گوشی فاصله بگیریم ؛ انگار بهش با و زنجیر های نامرئی غل و زنجیر شدیم و نمیتونیم گوشی رو پرت کنیم کنار و بدون اون زندگیمون رو بگذرونیم‌.

پرواز عجب عادت سبزیست ولی حیف که در کنج ِ قفس لذت ِ پرواز نمانده.

از یک جایی به بعد می‌فهمی که "پذیرش" مهم‌ترین چیزه. پذیرش غم‌ها؛ پذیرش از دست‌ دادن‌ها؛ پذیرش تنهایی؛ پذیرش واقعیت‌هایی که نمی‌شه تغییرشون داد و در نهایت؛ پذیرش همون چیزی که هستی .

؛

اینکه دوست مجازی تو ببینی خیلی خوبه .

چقدر خوبه که یادگرفتم منت بودن ادما رو نکشم ؛ جدا از این یاد گرفتم وقتی ی دوستی ای میخواد ب پایان برسه سعی میکنم ب بهترین نحو تموم شه .

الودگی هوا خیلی بده واقعن ؛ ولی حداقل مدارس تعطیل شد 🤝

و بلاخره یک روز از خواب بیدار می‌شوی نگاهی به تقویم می‌اندازی نگاهی به ساعتت و نگاهی به خودت و در آیینه می‌بینی که هیچ چیز و هیچکس جُز خودت حیف نیست ..

خوابیدن هم سخت شده برامون .

اگه مـاه نبود ؛ من نابود میشدم )

ولی از روزایی که پر از کار‌ِ نکرده‌ست خوشم نمیاد .