و چه سنگیـن است سکوت ِشب،
که در ژرفای دِل میپیچد؛
ولیکن در دلِ این تیـرگی نیز
امیدی کوچک،چون ستارهای میدرخشد.
و گآهی در پیچ و خَـم دشواری گرفتار شدهای
چنـآن گرفـتار که گویی راه ِ فرار نیست
و افکـآرت همچون ابـرهآی تیـره و سنگین ،
آسـمـآنِ وسیع وجــودت را فـرا گرفـتهاند ؛
و احساس میکنی در دریایی از ابهام و
ناامیدی غرق شدهای..
امـآ بِدان،هیـچ ابری تا ابد پایدآر نمیماند؛
خورشید پشت آن ابرهآ منتظر است
تا دوبآره بدرخشَـد و تـو را روشن کند ؛
و تو از ایـن طـوفآن عبـور خواهی کـرد ،
مانند شخصی که بارها از دل ِخآکسترِ
ناامیدی برخآسته و دوباره جـوانه زده است.
[ستایـش]
هدایت شده از خونه؟
دختری که دلش پر از مهربونیه،
علاقهش به موج دریا و ماه توی
کلماتش پیداست. دلتنگه،
و غمش یه جور خاص و قشنگه.
برای @Yourselfee عزیز✨️
مُـبهَـم.
دختری که دلش پر از مهربونیه، علاقهش به موج دریا و ماه توی کلماتش پیداست. دلتنگه، و غمش یه جور خاص
و چقـدر زیـبآ توصـیفم کـرد ؛
ببین دوست ِ مَـن ؛
یادت باشه که همـه چیز میگـذره ؛
درسته سخت میگذره، ولی میگذره
روزهآی خـوب و بـد همیشه میرند
و این تویی که تَصمیم میگیری
چطور باهاشون روبرو بِـشی ؛
حتی اگر الان روزهآ برات غَریبه و مبهَم باشن،
نترس و برو جلو و قَـویتر از قبـل ادامـه بده،
با هر قدمـی که برمیداری،
زیـرِ پآهآت ُمحکَـم تر کن ،
لبخَـند بزن ، بگذر و راهتو ادامه بده.
[ستایـش]