اگه آدما بلد بودن باهم حرف بزنن،
اگه زخم هاشون و نگه نمیداشتن،
خیلی از اتفاق ها نمیافتاد،
آدما هیچوقت کاملا مقصر
یا بیگناه ِمطلق نیستند؛
هرکس ممکنه یهجایی از
داستان حق داشته باشه،
فقط باید یاد بگیریم بشنویم
و بفهمیم و حرف بزنیم.
آدما گاهی وقتا جوری باهم رفتار میکنن
که انگار دل همدیگه رو فرش زیر پاشون
میبینن ؛ نه تیکه پارهای از خودشون ،
کاش یادشون بیاد همه ما از یه جنسیم.
ولی خب به نظرم نیازی نیست بجنگی و خودتو
خسته کنی برای چیزهایی که خارج از کنترلته.
به نظرم یکی از شجاعانهترین تصمیمها ؛
رها کردن چیزیه که به روانِ شما آسیب میزنه.