آتش چه بسی واقعا؟

زندگی؟ همچون جاده‌ای بی‌پایان است؛ انتخابی نیست، بلکه ضرورتی است که آن را طی می‌کنیم اما همین ضرورت فرصتِ نابی‌ست تا در هر لحظه، زیبایی‌اش را دریابیم.

من معتقدم که هرچیزی که مورد توجه قرار نگیره، رو به زوال می‌ره؛ احساسات، روابط یا هر گنج ِدرونی دیگه‌ای. یعنی یه جورایی توجه حکم اکسیژن رو برای هستی ِهر چیزی داره.

بگذار مسیر ادامه پیدا کند، و زمان چنان غرقِ آرامش شود که خود را در پایان گم کند.

_

آدما محتاجن، هرکسی به یه چیزی محتاج ِ یکی به کمک، یکی به امید، یکی به خودش یکی به یه آدم دیگه، یکی هم به یه دل‌آروم. در نهایت، ما آدما همیشه محتاج ِچیزایی هستیم که کمک‌مون کنه دووم بیاریم. من هم از این قاعده جدا نیستم؛ من همیشه محتاج ِهمون آرامشی‌ام که از نام و نگاه ِمهربونش می‌گیرم، محتاج‌ ِلحظه‌هایی هستم که کنارش دلم اروم میگیره و با نگاه کردن به روبروم دوباره میتونم لبخند بزنم.

و بسیاری از مسائل؛ ارزشِ آن را ندارند که اندک زمانی، آرامشِ درونیِ ما را برهم بزنند.

ما بی‌خبر از پایان، میانِ آخرین‌ها زندگی می‌کنیم.