الزامی بر یادآوری و باور است که با تمام قلبم، تک‌تک سلول‌های تنم، دانه به دانه‌ی تارموهایم، برقِ تاریکی چشم‌هایم، هوای درون بدنم و ثانیه ثانیه های نفس کشیدنم؛ تو را عاشقانه دوست دارم. ای غریبه‌ی آشنا. ای دلیل اشک و لبخندهای من.

من آنچه گفتی هستم تو آنچه می‌نمایی، هستی؟

یا برگرد یا آن دل را برگردان :) آه ای جان آخر تا کی سرگردان؟

حجم وقاحات و کثافاتِ آدمی‌زاد تا ابد، مدام شگفت زدم می‌کنه.

اندوهِ فراوان؛ از اینکه آرامشِ ما را خراشیده اند...