. . .

وای دلتنگی وای. میکُشی منو. پس چرا میترسم؟ مگه نبودنش نهایتِ دلتنگی نیست؟ پی چرا هنوز میترسم؟ از دوباره از دست دادن؟ از بیشتر دلتنگ شدن؟ از دلتنگی مُردن؟ از توی دلتنگی غرق و غرق و محو شدن؟ دروغه دروغه دروغه. من مُردم. قلبم مُرد. همون موقع که دور قبرت شلوغ بود و تو آروم ترین جسمِ این دنیا بودی. جدا از روحت... کاش میدویدم. کاش فقط با گریه نبودنتو جبران نمی‌کردم. کاش می‌دویدم وسط جاده. کاش انقدر می‌دویدم تا سیلیِ رد شدن یه ماشین از روم، متوقفم میکرد. کاش خورد میشد شیشه‌ی یکی از ماشینا تو وجودم. کاش می‌مُردم روزِ مرگِ تو. داداشم... لطفا.. برگرد... میشه؟ میشه برگردی؟ میشه منو با خودت ببری؟

این گریه ها برای نبودن تو گریه نیست... اشک نیست... این قطره ها، ذره‌ذره‌ی وجود منه که بعد از رفتنت آب شدم... جون دادم... لِه شدم. سوختم. خاکستر شدم.. رها شدم. از بغض، دریا شدم... پر از رنج های درونم.. من غرق شدم. غرق در دریای دلتنگی.

دلم برات تنگ شده داداشم :) خیلی زیاد. می‌دونی حتی چقدر از قبرت فاصله دارم؟ ببر منو پیش خودت. خستم. بخدا که خسته‌م. بریده ام. بخدا بریدم ام. لطفا جوابمو بده. نامه هامو بخون. بیا به خوابم. دستامو بگیر. بگو بهم باور داری. بگو هنوز دوسم داری. بگو هنوزم داداش بزرگتر دارم. بگو کنارمی. بگو قلبمو در آغوش گرفتی. بگو لطفا بگو. باهام حرف بزن. چرا رفتی؟ چرا؟

اگه بودی الان بیست‌ودو سالت میشد :) مَرد بودی. بزرگ مردِ کوچکِ زندگی من. امید من. پناه من. برادر من. زندگی من. قلب من. آینده ی من. آرزوی من. تا ابد آرزوی من میمونی. دوباره دیدنت. شنیدن صدات. چشمات. آغوشت. حرفات :) چرا رفتی؟

کاش نمی‌رفتی داداشم.

کاش بودی.

کاش بودی. امشب. هرشب. وقتی بیصدا گریه میکنم و گلوم میسوزه از غم نبودنت و پنهون کردن دلتنگیام برای تو. تو. تو. تو. تویی ک رفتی و تنهامون گذاشتی. چرا آخه؟ چرا رفتیییی چرااا

یعنی خدا انقدر بی‌رحم بود که تورو از ما گرفت؟

نه. نه. نه.

کاش نمیرفتی.

کاش قطار دلتنگیا مقصد داشته باشه... چرا من مسافر ابدیِ این قطارم؟