کاش نمی‌رفتی داداشم.

کاش بودی.

کاش بودی و اشکای نیمه شبم یه پناه داشت... کاش بجای آهنگ صدای تو آرومم می‌کرد.

کاش بودی. امشب. هرشب. وقتی بیصدا گریه میکنم و گلوم میسوزه از غم نبودنت و پنهون کردن دلتنگیام برای تو. تو. تو. تو. تویی ک رفتی و تنهامون گذاشتی. چرا آخه؟ چرا رفتیییی چرااا

یعنی خدا انقدر بی‌رحم بود که تورو از ما گرفت؟

نه. نه. نه.

کاش نمیرفتی.

کاش قطار دلتنگیا مقصد داشته باشه... چرا من مسافر ابدیِ این قطارم؟

درد اینجاست که غم رو نمیتونم بنویسم چون غمِ من تویی. تو. چجوری بنویسمت؟ با خون؟ با اشک؟

من تو رو از دست دادم و تو همه ی من بودی. در حقیقت من خودمو از دست دادم.

تو بهترین اتفاق زندگی من بودی... و من لایق بهترین نبودم.

می‌خوام قلبمو بالا بیارم. مغزمو از سرم در بیارم. خالی کنم. خالی از دلتنگی. خالی از تو. تو. تو. تو که رفتی و تنهام گذاشتی... می‌خوام مثل جای تو که خالیه... منم هیچ بشم. منم برم... شاید بهت برسم؟ شاید هنوز یه جا برای منم در کنارت باشه؟ شاید هنوز ما خواهروبرادرِ وابسته به جون هم باشیم؟ از همون خواهربردارا که همه آرزوشونه؟