اما غروبهای نجف به گونه ی دیگری قلبِ آدم را به زندگی بازمیگرداند . انگار که نور خورشیدش از آسمان عرش بر زمین تابیده و باز به سوی آسمان هفتم و سدرهالمنتهی باز گردد . . . انگار که قلب آدم به همراه آن مغناطیس کِشنده ی نور ، به تجلی گنبد طلایش جذب و تا ابد متصل بماند ..