بعضی از غم‌ها آنقدر عظیم‌اند و سهمگین که کلمات توان حمل آنها را ندارند و شاید بتوان چنین غم‌هایی را به جریانِ سیلِ اشک‌ها نهاد و جاری ساخت و دل‌ها را نیز سپرد؛ تا همانند جان‌ها بروند...

همه چیز در آنجا واقعی‌ست. آنها خدا را بینا میدانند، به هرآنچه که انسان‌ها چشمِ دیدنش را ندارند.

حتی نیست قبرت نزدیک به من که بهت سر بزنم...

اون حسی که نسبت به نبود مُرده ها دارمو، هرگز نسبت به داداشم ندارم

ولی کاش بود و نمی‌رفت دنیای بدون اون خیلی برام تاریکه.

آدما همیشه درمورد چیزی که تموم شده، بدون ترس حرف میزنن.

اما مرگ داداشم هیچوقت برای من درک نشد. هیچوقت نتونستم بفهمم دیگه نیست. همیشه خودمو به اون راه زدم که نخوام بهش فکرکنم. هیچوقت داداشم برای من تموم نشد. همیشه از نبودش ترسیدم. همیشه آرزو کردم وقتی صداش میزنم، جواب بده. تاابد انتظار دیدنشو با قلبم به دوش میکشم. همیشه همیشه منتظرم دوباره ببینمش.