به نظرم دردناک ترین چیز ، فراموش کردن آرزوهاته . اونجا که اینقدر تو دلت نگه میداری و نمیشه و نمیشه و نمیشه و هی نمیشه میشه سه ، چهار ، پنج ، شیش سال و بازم نمیشه . دیگه کنارش میزاری و خودتو قانع میکنی که آره این فقط یه آرزوی نشدنی بوده تو زندگیت مثل دوست خیالی بچگیت که یه روز قبول کردی وجود نداره و خودت اونو ساختی ، یه روزم قبول میکنی آرزوت نشدنیه و همش توهم و خیال خودت بوده . میزاریش تو طاقچه حماقتات ، برای دوستات تعریف میکنی و میگی که عجب خیال خامی داشتی . سر خودتو با داشته هات گرم میکنی ، هنوز نبودش تو وجودت ، زندگیت حس میشه . ولی بهش بها نمیدی و میگی واقعیت همینه که هست . بعدش یه لحظه یکی یه حرفی میزنه و تو چند دقیقه فکرمیکنی که اگه اون روز تو گذشته نمیخواستم فرار کنم ، از آدما ، از آرزوهای نشده .. . شاید . .. فقط شاید. .. فکر میکنم شاید اگه فرار نمیکردم ، الان اون آرزوم برآورده شده بود؟!

آن روزی که غنچه های گلگون گونه هایت به سرخی سیب می‌مانست تو را در آغوش گرفتم و تو دنیای من شدی. زندگی ام... و تمام فصل‌های بهار عمرم. تو را در میان شکوفه های سیب... در آن هوا در هوای بودنت، در آن دشت پر از گل نفس کشیدم و بوسیدمت.

هربار به خونه برمیگردم: مامان، معنای زندگی.

آدما برای شنیدن حرفای مهم، شنواییشون خیلی ضعیفه.

بخاطر همین آدم از اینکه همش داد بزنه تا شنیده بشه، خسته میشه و ترجیح میده سکوت کنه‌ و گاهی این سکوت انقدر عمیق و طولانی میشه که حتی صدای ضربان قلب خودش هم به گوش خودش نمی‌رسه...