آن روزی که غنچه های گلگون گونه هایت به سرخی سیب می‌مانست تو را در آغوش گرفتم و تو دنیای من شدی. زندگی ام... و تمام فصل‌های بهار عمرم. تو را در میان شکوفه های سیب... در آن هوا در هوای بودنت، در آن دشت پر از گل نفس کشیدم و بوسیدمت.

هربار به خونه برمیگردم: مامان، معنای زندگی.

آدما برای شنیدن حرفای مهم، شنواییشون خیلی ضعیفه.

بخاطر همین آدم از اینکه همش داد بزنه تا شنیده بشه، خسته میشه و ترجیح میده سکوت کنه‌ و گاهی این سکوت انقدر عمیق و طولانی میشه که حتی صدای ضربان قلب خودش هم به گوش خودش نمی‌رسه...

گریه رو نمیشه نوشت برای همین وقتی یه صفحه خالی و سفید رو جلوم باز میکنم تا بنویسم... در آخر فقط اون کاغذ خیس شده و درِ قلم حتی باز نشده.