میان همهٔ این سیاهی، او مثل نوری است که هر از گاهی، آرام روی شانه‌ام می‌افتد. نه همهٔ راه را نشانم می‌دهد و نه تنهایم می‌گذارد. فقط می‌گوید: «همین قدم را برو. کافی است.» من هم می‌روم. با همان نور کوچک، با همان امید.

خداوند بعد از آفرینش شب‌های تاریک و بد، من را شب‌زنده‌دار کرد.

شاید مرا رها کرده و دلم تنها مانده دارم قلبها را می‌شکنم و اشکهای خودم سیلابِ روان است...