ایشون‌به‌چشم‌ها ُنگاه هاشون‌معروف بودن* حاجي‌حقیقتاًدمت‌گرم‌ ؛ بگو‌چی‌گفتی‌به‌خُدا‌‌كه‌قدرت‌اینو‌داد‌ بهت‌‌که‌دور‌باشی‌از‌گناهِ‌چِشم!

چندی میشه که وقتی بحث سجده میاد ‌لوکیشن روح و جسمم باهم میره سمت اونجا . جسمم اینجاست ولی ؛ روحم چند ساعت توی شلمچه پرسه می‌زنه و روایت ها رو گوش می‌کنه و اشک میریزه ، چند ساعت میره طلائیه و بین سه‌راهیِ شهادت گم میشه و بعد از چند روز خودشو بین خاک‌هایِ گرمش پیدا می‌کنه . بعد هم فرار می‌کنه کربلا ؛ آخرش به خودش میادُ میبینه گوشهٔ اتاقش ، با مداحی ، روحش‌ رو راهی کرده اما خودش هنوز کنجِ اتاق نشستهُ. . کاش خدا تویِ وجودِ همهٔ انسان‌ها طی الارض رو قرار می‌داد . خیلی زیاد دلم برای شلمچه بی قرار میشه . .(: اما بازم حالا فقط مونده یادش‌بخیر که خیرترین ُ قشنگ ترین اتفاقات زندگیم اونجا رقم خورد ُ در آخر منو برای ابد نگه داشت تو احوالاتش #قلمِ‌دل

مافقیرانی‌هستیم‌که‌خداوند ، مارابامحبـت‌علی‌‌ ُاولادش‌بینیاز‌کرده‌است:))‌

ولی بنده‌خدا، میدونی خود ده سال دیگه‌ات الان اگه میتونست باهات حرف بزنه چی میگفت ؟ به خاطر تمام امیدهایی که بهم دادی به خاطر تمام تلاش‌هایی که کردی و به خاطر تسلیم نشدن و جا نزدنت امروز من به اینجا رسیدم ؛ ازت ممنونم :)

به اینجای اسفند که میرسیم.. باید بزنیم رو شونه خودمون و بگیم دیدی همه چی تموم شد دیدی غما رفتن... دیدی زمستون و سختی داره نفسای آخرش رو میکشه ول کن همه دغدغه هاتو شده حتی واسه یه لحظه چشات و ببند و یه نفس عمیق بکش بوی بهار میاد . . 🤍🍬

خسته ام از همه دنیا ُگرفتارانش .. کرمی کن که دلم کرببلا میخواهد :)

آقای امام حسین... قلب من برای پیاده روی تو هوای گرم؛ برای خستگی تو راه؛ برای تاول پاهام؛ برای چفیه خیس رو سرم؛ برای تماشای گنبد طلایی حرمت؛ برا چایی تلخ عراقی؛ برا گم شدن بین جمعیت؛ برا موکب های بین راه؛ برا مردم مهمون نواز نجف؛ برای حرمت حرمت حرمت تنگ شده ... چاره ای بیندیش برای قلبم این اربعین :)

با اینکه هیچ‌وقت تجربه نکردیم اون حس رو اما گه‌ گاهی شنیده ها از کسایی که مهمونت شدن ، توانایی دلتنگ کردن رو دارن

مـاراپنـاه‌بـده‌حتـیٰ‌اندکـی - اباعبداللـه ؛

و تو چمیدانی شاید امشب در سر نوشتمان بنویسند : هر آنچه آرزو کرد .🌱

عزیزآقا این نوکرت بعضی اوقات انقدر به وجودش فشار میاد که کربلات فقط جوابشه .

روزه ‏داری که زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نکرده روزه‌اش به چه کارش خواهد آمد ؟ - کلام؛ مادرسادات