واشقانی از جنایت علیه کودکان حرف می‌زد، و آقامیری با خونسردی می‌پرسید: «تو از کی انقلابی شدی بابا؟» اینجا دقیقاً همون نقطه‌ایه که “فن گفت‌وگوی اپوزیسیون ایرانی” خودش رو نشون می‌ده، وقتی جواب ندارن، «با حزب الهی و عرزشی و انقلابی» برچسب می‌زنن؛ اما واقعیت اینه که این کلمات بار نجابت، غیرت و وجدان ملی دارن، نه چیزی برای خجالت. و سؤال همیشگی: «به چی وصلی؟» دفاع از خاک و مردم، ربطی به جناح یا ارگان خاصی نداره. این یه حس درونیه، ریشه‌دار توی وجدان هر آدم آزاده‌ای. رسالتِ واقعیِ، وصله‌زدن دل‌هاست، نه دامن‌زدن به جدایی. افتادن توی چرخه‌ی تکرار، حرف‌های طوطی‌وار، تحلیل‌های آماده، تکیه بر ناامیدی. آدم‌هایی که به جای ساختن، دنبال خراب‌کردنن، چون خودشون چیزی برای ارائه ندارن. ازشون سیاه‌نمایی جمهوری اسلامی رو بگیر، چیزی نمی‌مونه جز تکرار و تقلید. بیچاره اون‌هایی که هنوز فکر می‌کنن نجات از مسیر آدم‌هایی مثل آقامیری، زیبا‌کلام یا سینا ولی‌الله می‌گذره. واقعیت اینه همین واشقانی‌ها، سحر امامی‌ها و هزارها آدم گمنام تا آخر خاک ریز با دشمن می‌جنگن نه امثال اون چلغوزهایی که شلوار خودشونو نمی‌تونن بالا بکشن!

در خصوص اینکه چجوری عکس و اطلاعات من پخش شده زیاده پرسیدید گفتم همینجا بهتون بگم!

فقط اینکه ماجرا و پیک شدیدش به دی ماه و بهمن و اسفند برمی‌گرده دقیقا بعد دی ماه چنل من و خودم توی تلگرام اتک شدید خورد

یکی از عادی‌ترین کارهایی که برعنداز داعشی باهات می‌کنه:

می‌بیند اینا چقدر وحشی‌اند، می‌بینید هرچیزی که به سپاه ربط می‌دن فقط از ذهن نجس و مریض خودشون بر می‌آد؟ :))

اینا رو به هیچ وجه ارسال نکردم برای ترحم خریدن فقط برای اینکه چهره‌ی واقعی کثیف معاندین جمهوری اسلامی بشناسید، همین... مگر نه حرف بسیاره از بلایای من

من تا امروز هرچه زامبی‌صفت خون‌خوار و حرامی وحشی دیدم که به جان مردم بیفتد، از اپوزیسیون دیدم.