عزیزان دل، در سیزدهمین اپیزود پادکست “حَی”، نام “وارسته‌ی میناب” با مهر و اندوهی جانسوز در هم آمیخت. این بار، قلبم به درد آمد از معصوميت شهدای میناب، آن غریبانی که با ناجوانمردی و حمله‌ی مستقیم آمریکا و اسرائیل، پرپر شدند؛ جنایتی که در سایه‌ی مشروعیت فرقه‌ی تروریستی پهلوی و سکوت مخالفان رقم خورد. من، با همین بیست سال سن، شاید خام و ناپخته، اما با تمام وجودم، نتوانستم خاموش بمانم. گفتم، تا شاید صدایم شنیده شود، تا شاید دیده شود، هرچند که می‌دانم شاید در این هیاهو، صدایی گم شود و نگاهی نادیده بماند. اما وظیفه‌ی خود دانستم که از این مظلومیت بگویم. روحتان شاد و قرین آرامش، عزیزان مینابی من! برای من هم دعا کنید تا در این مسیر، استوار بمانم و دلم و ذهنم در آرامش باشد. و شما! میناب را از یاد نبرید. با هر صدایی، عکسی، یا ویدیویی که از آن دیار منتشر می‌کنید، یادشان را زنده نگه دارید. این پادکست را نیز، بدون هیچ ملاحظه‌ای، هر طور که می‌خواهید، نشر دهید تا فریاد مظلومیتشان به گوش جهانیان برسد.

زیر بار هیچی نمی‌رید، چون دلتون خنک می‌شه جای ظالم و مظلوم تغییر بدید. حتی علناً و صریح گفتند کشتار دی ماه زیر سر ما بوده!

شما اینطورید! :)))

در خصوص ابراز همدردی‌ها و پیام‌هایی که بهم دادید خیلی ممنونم بابت اتفاقات تلخی که برام افتاده... تشکر، حس پناه بهم بدید :)