هرچند که زخمی شده از تیغ جفاست یا لحـظـه به لحـظـه زیـر آمـاج بلاست این خـاک همـیـشه در امان می‌ماند تا «گنبد» مشهد الرضا بر سر ماست #خاطره_شیوندی #چهارشنبه‌های_امام_رضایی رســــم دلـــــ♡ـــــدادگی

پروردگارا؛ دشمنان خودت را به دست ما مجازات کن:) پ‌ن: تصویری چشم‌نواز از رقص آتشین موشک‌های ایرانی بر سر صهیونیست‌ها http://eitaa.com/aagoosh

* [چه "فتح" و چه "شهادت"، هر دو برای ما "پیروزی" است.] _شهیدآوینی http://eitaa.com/aagoosh

[شبِ دلتنگی] به آسمانِ‌شب نگاه می‌کنم. اشک‌هایش زمین را خیسِ‌خیس کرده. دلم برای دیدن بارانِ‌کربلا خیلی تنگ شده. همیشه وقتی اسم کربلا نرفته‌ها می‌آمد، ذهنم می‌رفت سمت آقا. کلی برایش غصه می‌خوردم که چقدر این فراق برایش سخت است. حالا حتما امشب دست در دست بهترین یارانش در بین الحرمین قدم می‌زنند و خستگی یک عمر جهاد در راه خدا را در می‌کنند. می‌رسم به موکبی که حال‌وهوایش را خیلی دوست دارم. موکب مردمی فاطمه الزهرا از عراق‌. همان جا که دعوتت می‌کنند به نوشیدن چای عراقی؛ با همان کلمات جادویی و شیرینی که از عراقی‌ها در مسیر مشایه می‌شنویم. با نوشیدن چای عراقی جرعه‌ای از دل‌تنگی‌ام کاسته می‌شود. می‌خواهم از موکب عبور کنم و به مسیر ادامه دهم که موکب‌دار این مداحی را می‌گذارد و دل‌تنگ‌تر می‌شوم: من ایرانم و تو عراقی چه فراقی چه فراقی... آقا خوش‌به‌حالت که کربلایی به یاد ما هم باش :) شبِ‌جمعه|۶فروردین http://eitaa.com/aagoosh

* [ما به شهیدمان نمی‌گوییم خداحافظ! بلکه می‌گوییم به امید دیدار، به امید دیداری همراه با پیروزی خون بر شمشیر، به امید دیدار در حالی‌که ما هم شهید شده و به شما پیوستیم...] _شهید‌سیدحسن‌نصرالله http://eitaa.com/aagoosh

[تاریخ بشکند قلمت اگر ننویسی...] بچه‌ها نباید در جریان جزئیات دردناک جنگ قرار بگیرند. آخر ما بزرگ‌تر ها هم کشش هضم این‌همه قساوت قلب دشمن را نداریم؛ چه برسد به بچه‌ها با آن قلب های پاک و معصومشان که بدی را دوست ندارند. وقتی خبر مدرسه «شجره طیبه» در میناب رسید سعی کردیم خبر به خواهر هفت ساله‌ام نرسد، تا مبادا در مدرسه احساس ناامنی کند. با اینکه قلبمان به درد آمده بود، از او مراقبت کردیم که نفهمد ۱۶۵ دانش‌آموز آسمانی شدند. تا اینکه چند شب پیش سوال‌هایش شروع شد. در تجمع‌های شبانه داشتیم راه می‌رفتیم و شعار می‌دادیم. دختری با لباس فرم مدرسه همراه مادرش روی جدول‌های کنار خیابان نشسته بود. تا ما را دید از جایش پرید و شکلاتی را به خواهرم رساند و رفت. اول پرسید چرا امشب بیشتر بچه‌ها با لباس مدرسه آمدند؟ واقعیت این بود که لباس های غرق به خون بچه‌های میناب دلمان را آتش زده بود و بچه‌ها می‌خواستند بگویند به یادشان هستند. ولی من گفتم با لباس مدرسه آمدند که بگویند با همین سن کم‌شان قوی هستند و سرباز رهبرند. جوابم برایش قانع کننده بود. ولی سواد نصفه نیمه‌اش کار دستمان داد. کاغذی روی شکلات چسبیده بود و رویش نوشته بود به یاد همکلاسی های شهیدم (دختران میناب) _میناب کجاست ؟ چی‌شده؟ همکلاسی های این دختره بودن؟ چقدر سخت بود برایم آن لحظه که بغض گلوگیر شده بود و باید جوابش را می‌دادم. نباید می‌گفتم عزیزم حتی بچه‌ها در مدرسه هم در امان نیستند. دشمن آنها را بی هوا زد. نه یک بار بلکه چندین بار موشک زد. حالا هم گردن نمی‌گیرد و می‌گوید خودتان زدید. امروز برایم کره زمین آورده. ایران را پیدا می‌کند و می‌گوید میناب کجای نقشه است؟ لحظه ای وا می‌روم. می‌خواهد بداند کجای نقشه بچه‌ها شهید شدند و فاصله‌اش را با شهر خودمان بفهمد. دلم می‌سوزد برایش و کاری از دستم برنمی‌آید. تاریخ بشکند قلمت اگر ننویسی چه بر سر کودکان ما در جنگ می‌آید. آنها چه نقشی در جنگ دارند که هیچ جا برایشان امن نیست؟ نوزاد سه روزه چه تهدیدی برایتان داشت که جانش را گرفتید؟ شما بدترین اهل زمینید‌ و قلب‌هایتان از سنگ هم سخت‌تر است. ما انتقام بچه‌هایمان را می‌گیریم. باید نیست و نابود شوید تا دل‌هایمان آرام بگیرد. اصلا به قول شهید لاریجانی: قلب ما را سوزاندند، قلب‌شان را می‌سوزانیم... پ‌ن: عکس‌ مربوط به مدرسه شجره طیبه است. مدرسه ای که دیگر مدرسه نمی‌شود... http://eitaa.com/aagoosh

- در عالم رازی است که جز با بهای خون فاش نمی شود... _شهیدآوینی http://eitaa.com/aagoosh

همونی که براش نمردیم آخر سر فدای ما شد بالاخره بعد یه عمری مسافر کرب‌وبلا شد :) http://eitaa.com/aagoosh