[موج انفجار...] بخش‌دوم همراه ماشین شهدا می‌پیچیم در کوچه‌ی۲۵ آقا یوسفی. کوچه‌ای که دو روز پیش، ۱۹ نفر در آن شهید شدند... چشمم می‌افتد به دیوار مدرسه. رنگ نمای آجری مدرسه کامل عوض شده. انگار که رنگ خاکستری پاشیده‌اند به دیوار ها. برای بچه‌های مدرسه‌ی رهنمایی انقلاب اسلامی که تا یک ماه پیش اینجا خانه‌ی دومشان بود، غصه می‌خورم. به دیوار مدرسه‌شان ترکش های درشتی خورده. شیشه‌ها شکسته. نرده پنجره ها کنده شده و کج و کوله شده. این مدرسه دیگر مدرسه بشو نیست. گوشه‌ی پیاده‌رو، کنار دیوار مدرسه ایستاده ام که مداح می‌گوید رسیدیم به مقتل الشهدا. انگار آمده‌ایم راهیان نور. توی پیاده رو کیپ تا کیپ آدم ایستاده. کمی جابه‌جا می‌شوم و به سمت در مدرسه حرکت می‌کنم‌ و جلوتر رو به کوچه می‌ایستم. صدای خانمی را پشت سرم می‌شنوم که می‌گوید خانما اینجا تو مسیر نایستید که بقیه هم بتونن بیان و ببینن. برمی‌گردم و پشت سرم را نگاه می‌کنم. چشمانم درشت می‌شود. روی کاغذ نوشته محل کشف شهیده رقیه پیروزه... نمی‌توانم هضم کنم که چرا پیکر کنار مدرسه پیدا شده. شهیده پیروزه که آن شب در خانه‌شان بوده. پس پیکرش اینجا کنار دیوار مدرسه برای چه پیدا شده؟ راوی دارد از موج انفجار می‌گوید و... درد می‌پیچد در تنم. بی اختیار آخ می‌گویم. حالم خراب می‌شود. نمی‌توانم دیگر اینجا بمانم... یکشنبه|۹فروردین|تشییع شهدای پردیسان http://eitaa.com/aagoosh

[خانه‌ی گم شده...] بخش‌سوم می‌روم آن طرف کوچه. همان جا که نرده گذاشته‌اند و آدم‌ها زل زده‌اند به روبه‌رویشان. چشمم می‌افتد به درختی که از همان رنگ خاکستری روی دیوار مدرسه رویش پاشیده شده. درخت اول بهار خشک شده و از پا درآمده‌. _مبینا مگر قرار نبود خانه‌تان را نشانم بدهی؟ اینجا که نشانمان می‌دهند و می‌گویند خانه‌ی شماست که زمین خالی‌ست. کو عروسک هایت؟ دفتر نقاشی و مدادرنگی ‌هایت کو؟ کجاست اتاقت؟ چرا هیچ نشانی از زندگی اینجا پیدا نمی‌کنم؟ چه بر سرتان آورده‌اند آدم بدها؟ راوی دارد برایمان از پیدا شدن پیکر هایتان می‌گوید و من ناخداگاه چنگ می‌زنم به چادرم و آه می‌کشم. چقدر اینجا همه‌چیز دردآور است. بامداد ۷ فروردین، اینجا چه کربلایی شده بوده. آنها که پیکر ها را پیدا کرده‌اند چه رنجی کشیده‌اند... دیگر تحمل شنیدن حرف‌های راوی را ندارم و می‌روم تا از مقتل دور شوم. _مبینا من تازه تو را پیدا کردم. لطفاً من را فراموش نکن. قول بده برای عاقبت بخیری‌ام دعا کنی دوست کوچولوی من :) یکشنبه|۹فروردین|تشییع شهدای پردیسان http://eitaa.com/aagoosh

ما زنده ایم مثل امید این چند روزه را بروید بر کشتن افتخار کنید :) پ‌ن: از قشنگی‌ شب‌هایی که در خیابانیم حضور پاک و صادقانه‌ی بچه‌هاست. بچه‌هایی که مأموریت یافته‌اند تا با بودنشان امید را در دل‌هایمان زنده کنند... http://eitaa.com/aagoosh

[تولد۴۷سالگی] جمهوریِ اسلامیِ ایرانِ عزیز :) تولد ۴۷ سالگی‌ات چه تولد به یادماندنیی شد... شمع ۴۶ سالگی‌ات را که فوت کردی و وارد ۴۷ سالگی شدی، فکرش را می‌کردی این‌همه اتفاق را یک‌جا در یک سال ببینی؟ پارسال وقتی آقا داشت تولدت را به ما تبریک می‌گفت هیچ گمان نمی‌کردم که امسال کنارمان نباشد‌. گمان نمی‌کردم شبانه به خیابان بیاییم و زیر باران، در حالی که دشمن خون‌خوار به جانمان افتاده، با دلی قرص به وعده‌های صادق، سرودت را زمزمه کنیم. ما و دشمن بر سر تو مقابل هم ایستاده‌ایم. ما می‌جنگیم که تو بمانی و او می‌جنگد که تو را نابود کند‌. که به قول آقای شهیدمان «هیچ قدرتی با همه‌ی توانایی‌های خودش نخواهد توانست ملّت ایران را تسلیم کند.» :) روزهای جنگ به امید خدا با پیروزی ما تمام می‌شود و روسیاهیش می‌ماند برای یک مشت وطن‌فروشِ بی‌مقدار. آنها که نه‌تنها از پشت به تو خنجر زدند و سرباز دشمن تو شدند، بلکه برای دردها و زخم‌های بی‌شمارت زدند و رقصیدند... ۱۱فروردین|شبِ‌‌روزِجمهوری‌اسلامی http://eitaa.com/aagoosh

[۱۲فروردین۱۴۰۴] می‌روم سراغ آرشیو فیلم‌های کانال آقا می‌خواهم ببینم آخرین ۱۲فروردینی که آقا کنارمان بود، حرفی برایمان داشته‌ یا نه. می‌رسم به این ویدیو. این فیلم برای پارسال است ؟ باورم نمی‌شود. چقدر دور به نظر می‌رسد ۱۲فروردین ۱۴۰۴. شاید به خاطر این است که این ۳۳ روز، قد ۳۳سال طول کشیده... خیلی سخت است نبود کسی را ببینی که از قبل انقلاب بوده، برای به ثمر نشستن انقلاب تلاش کرده و یک بار هم سر مقابل استکبار جهانی خم نکرده، تا ۴۷ سالگی انقلاب کنارمان بوده و ما را هر لحظه به آینده‌ی ایران امیدوارتر کرده، و حالا از روز اول جنگ رمضان حتی یک کلمه هم برایمان حرف نزده... چقدر دنیای بعد از او نفس‌گیر است... http://eitaa.com/aagoosh

هنوز این شور، شور گرمسیری‌ست هنوز این سنج و دمامِ دلیری‌ست حرامی‌های آمریکا بدانند هنوز این تنگه، دست تنگسیری‌ست... _میلاد عرفان‌پور http://eitaa.com/aagoosh

کلیددار تنگه‌ی هرمز سردارِ دریا _سردار تنگسیری عزیز_ بود. تنگه‌ که به رویتان بسته شد و سه قفله‌اش کردیم، کلیدش دست سردار بود که شهیدش کردید و دیگر دستتان به کلید تنگه نمی‌رسد. تا وقتی ایرانی با غیرت پای کار است هم قفل تنگه شکستنی نیست. نیروی دریایی با شهادت فرمانده‌شان، برای‌تان خیلی خطرناک‌تر از قبل خواهد بود... قابل توجه کشور‌َک‌ های حاشیه خلیج‌فارس بهتر است هر چه زودتر به نظم جدید منطقه عادت کنید. فردای جنگ نه آمریکا و نه اسرائیل به عنوان ابرقدرت در منطقه وجود نخواهند داشت که منافع شما را تامین کنند. شما می‌مانید و جمهوری اسلامی ایرانی که ابرقدرت است و حرف اول و آخر را او می‌زند... http://eitaa.com/aagoosh

سردار موسوی خطاب به وزیر جنگ آمریکا: Have you prepared your tombstones? آیا سنگ قبرهایتان را آماده کرده‌اید؟🪦 http://eitaa.com/aagoosh

[خانواده‌ی خوشبخت ²] آقا یحیی از شیعیان سوریه بود که دعای دعای عهدش ترک نمی‌شد. از جانبازان مدافع حرم بود. با قدرت گرفتن جریان جولانی در سوریه شرایط برای شیعیان سخت شد و آقا یحیی برای امنیت زن و بچه‌اش مجبور شد به ایران پناه بیاورد. با وجود زندگی آبرومندانه‌ای که در سوریه داشتند، با ورودشان به ایران و شهر قم به سختی افتاده بودند. کم‌کم داشت اوضاع‌شان بهتر می‌شد و پسرش محمدمهدی تازه به دنیا آمده بود که جنگ شد. یحیی ضریر و همسرش، دو دختر زیبایش لیا و لیمار و پسر نوزادش محمد مهدی، همگی با هم در خانه‌شان شهید شدند. خدا خواست تا او جانباز مدافع حرم شود و زنده بماند، ازدواج کند و صاحب ۳ فرزند شود، و خانوادگی، غریبانه و دور از وطن به شهادت برسد. پ‌ن: برشی از کتاب "جاده‌یوتیوب"(سفرنامه سوریه)، نوشته محمد علی جعفری. http://eitaa.com/aagoosh

خنده‌های تو مرا باز از این فاصله کشت... http://eitaa.com/aagoosh

خوش آمدی به دیارت،سلام همشهری سلام و دست مریزاد افتخارِ وطن رواست اینکه به توصیفت اینچنین گوییم که بی قرار وطن بود و برقرار وطن🇮🇷 .... چگونه با تو خداحافظی کنم سید که تا همیشه از این داغ در دلم جنگ است برو که حضرت معصومه بیشتر از ما برای دیدن لبخندهات دلتنگ است...💔 _سیدحمیدرضابرقعی 📍 تشییع شهید سرلشکر سید عبدالرحیم موسوی http://eitaa.com/aagoosh