- «خستگی، تن دادن است، پذیرفتن است، کوتاه‌آمدن است. کوتاه‌آمدن وحشتناک است. آدم می‌تواند نجنگد و کوتاه هم نیاید؛ اما آن که جنگیدن را برمی‌گزیند و دست‌آخر آن را رها می‌کند، کوتاه آمده است. سربازی که از جنگ می‌گریزد، از آن که پایش را در جنگ نمی‌گذارد، نفرت‌انگیزتر است...» _برشی از کتابِ ارتداد http://eitaa.com/aagoosh

ما اگر گریه می‌کنیم، برای خودمان و از سرِ دلتنگی‌ست. برای زندگی در دنیایی است که بودنت را کم دارد و جایت خالی تر از خالی است... وگرنه تو که به آرزویت رسیدی عزیزِ جانم :) http://eitaa.com/aagoosh

• [آن چیزی که پیروزی است و مهم است، آن چیزی است که امام(ره) فرموند؛ مهم این است که برای مقاومت مردد نباشیم؛ تصمیم ما برای ادامه جنگ باید حداقل مشابه تصمیم ما در پیروزی انقلاب و سقوط شاه باشد؛ چیزی غیر از مقاومت انقلاب را پیروز کرد؟] _حاج‌قاسم یک‌وبیست... http://eitaa.com/aagoosh

[‌چای‌ِعراقی] چای عراقی، بخش جدایی‌ناپذیرِ این شب‌های من است. شب‌ها خودم را می‌رسانم به موکب عراقی و انگار هر جرعه از چای عراقی که می‌نوشم یک قدم در مسیر نجف_کربلا برمی‌دارم. خادم موکب میکروفون دست گرفته و هر چند دقیقه می‌گوید _ملت عراق در خدمت ملت امام حسین است. به زودی در کربلا منتظرتون هستیم ان‌شاءالله... به اربعین فکر می‌کنم و دل‌تنگ‌تر از همیشه می‌شوم. اگر شبی بیاید که این موکب نباشد و مداحی من ایرانم و تو عراقی چه فراقی چه فراقی‌‌‌‌...پخش نشود، منی که دلبسته‌ی طعم تلخ و شیرینِ چای عراقی شدم کجا را پیدا کنم که نزدیک‌ترین جا به خانه‌مان باشد و بوی کربلا بدهد... پ‌ن: اگر چای عراقی اربعین دلتون می‌خواد یه سر به موکب فاطمه‌الزهرا تو خیابون شهید صدوقی بزنید. مزه‌ی همون چای‌‌عراقی مشایه رو میده :) http://eitaa.com/aagoosh

• [رهبری مسؤولیت دارد. مسؤولیت رهبری حفظ نظام و انقلاب است.... رهبری هم یک شخص نیست. یک آدم، یک طلبه، یک علی خامنه‌ای، یا علی خامنه‌ای‌های فراوان دیگری که هستند، نیست. رهبری یک عنوان و یک شخصیت و یک حقیقت برگرفته از ایمان و محبت و عشق و عاطفه مردم و یک آبروست. صدها نفر مثل علی خامنه‌ای در راه این حقیقت جان و آبرویشان را می‌دهند؛ اهمیتی هم ندارد. بنده که چیزی نیستم؛ امام بزرگوار ما هم -که به معنای حقیقی کلمه برای این امت، امام دلها بود- همین‌طور بود. او حاضر بود برای حفظ نظام و حفظ رهبری نظام، آبرویش را بدهد. این حقیقت حضور دارد. با این حرفهایی که میزنند و با این کارهایی که میکنند، نتوانسته‌اند و نخواهند توانست این حضور را از بین ببرند.] _رهبرشهید | ۱۳۷۹/۰۴/۱۹ http://eitaa.com/aagoosh

محل شهادت: کلاس‌ اول‌ ب‌... پ‌ن: در قم یادبودی را برای ماکان، تنها دانش‌آموزِ جاویدالاثرِ کلاس اولی مدرسه شجره طیبه درست کرده‌اند... http://eitaa.com/aagoosh

[شهری که صدای خنده‌هایتان را کم دارد...] من میناب را به مدرسه‌ی شجره‌ طیبه و دانش‌آموزان و معلمان شهیدش می‌شناسم. تصورم از میناب این‌ است شهر آنقدر خالی شده که صدا در آن می‌پیچد. شاید واقعا هم همین طور است. آخر ۱۶۸ بچه از آمار آدم‌های شهر کم شده. دختران و پسرانی که تا وقتی بودند زندگی جریان داشت ولی حالا انگار گرد مرگ در شهر پاشیده‌اند... دیگر صدای بازی بچه‌ها در پارک‌ها شنیده نمی‌شود. اگر هم شنیده می‌شود بازی کردن آن‌طور که باید بچه‌ها را خوش‌حال نمی‌کند. شاید صدایی از درون به آنها می‌گوید _مبادا بلند بخندی تا دل مادرشهیدی برای خنده‌های فرزندش تنگ شود. مبادا مامان بابا را توی خیابان محکم بغل کنی که مادرشهیدی حسرت یک‌بار دیگر بغل کردن جگرگوشه‌اش بخورد... حتما در میناب خیلی‌ها خواهر و برادر از دست داده‌اند. یا خیلی از بچه‌ها همبازی و دوست‌شان شهید شده‌. و با وجود جای خالی دانش‌آموزان شجره‌ طیبه دیگر چگونه بچه‌ها می‌توانند شاد زندگی کنند؟ راستش من خیلی نگران حال بچه‌های مینابم... حس می‌کنم هر روز که از خانه بیرون می‌روند هر طرف شهر را که نگاه می‌کنند عکس شهدای مدرسه‌ را می‌بینند. و انگار کسی ناخن می‌کشد روی زخم عمیق قلبشان و دوباره از نو خون تازه از زخم بیرون می‌زند... چطور می‌شود عکس ماکان را در شهر دید و بهم نریخت؟ من با کیلومترها فاصله از میناب هنوز از فکر ماکان نمی‌توانم بیرون بیایم. حس می‌کنم هر نفسی که می‌کشم در هوای ماکان است. ماکانی که هیچ چیز از جسم کوچکش پیدا نشد. ماکانی که ستاره شد در آسمان تا ما مسیر حق را گم نکنیم. تا یادمان نرود روز اول جنگ چه بر سر دختران و پسران پاک و معصوم‌ ما، با زبان روزه آورده‌اند ... چقدر دنیا جای بدی برای بچه‌‌ها شده. باید عمیقا برای حال کودکان مینابی دعا کرد. آسیبی که آنها دیده‌اند جبران‌ناپذیر است و این زخم همیشه آزارشان خواهد داد. شاید دیگر دلشان نخواهد مدرسه بروند... http://eitaa.com/aagoosh