همهٔ این سفر رو با ماه نشونه‌گذاری و دنبال کردم... و حالا، «شبی که عباس بن علی در آسمان می‌درخشد» این قصه به آخر رسیده :)

مامان به من و داداش گفته بود این سفر رو ثبت کنیم و حاصلش شد ۴٨ دقیقه فیلم که همه رو به هم چسبوندیم و یه‌سری یادداشت و افکت و... هم بهش اضافه کردیم و شد یه مستند_ولاگ که هر مهمونی میاد خونه‌مون مامان بابا واسه‌ش رو تلویزیون پخش می‌کنن و خودشون هم مشتاق‌تر از اون به تماشاش می‌شینن :)

گالری‌م پره از عکس و فیلم و ذهنم هم پر از کلمه. دلم چی؟ نمی‌دونم...

٢۴۸ و رفقاش وسط بین‌الحرمین ساخته شدن و لابلای مُهر و قرآن‌های حرم امام‌حسین علیه‌السلام جا موندن.

پیاده‌روی اربعین پررنگ‌ترین جلوهٔ حرکت جمعی به سمت «آرمان» و تحت یک لواء جمع شدنه... دلم تا همیشه وسط مشایه جا می‌مونه.

«الما عنده حسین... آخرته لوین؟» واقعاً؟

_ کی با همه‌ی دست و پا چلفتی بودن و ناکارآمد بودن و بی‌مصرف بودن و هیچی بلد نبودنت دوستت داره جز امام‌رضا؟

می‌گفت: «دنیا خیلی خوبه... می‌دونی چرا؟ چون خیلی بی‌حسابه خیلی بی در و پیکره امثال من می‌تونه ذکر بگه... بره حرم... نماز بخونه... اما اون‌جا می‌بینی دور امام‌رضا شلوغه تو رو راه نمی‌دن :) اون‌جا دنیای بی در و پیکر بود که سرتو می‌نداختی پایین می‌رفتی پیش محبوب... این‌جا اون‌شکلی نیست دیگه! کاری کن اون دنیا هم نگات کنن فاطمه...»

دور سرتون بگردم من؛ آقای کبوترها🤍

زائرا دونه دونه میان و موکب نجمه انگار یه بغلِ بازه که با هر مهمون جدید می‌شه ذوق رو از ذره ذرهٔ آجرهاش فهمید.