سرخوش ز سبوی غم پنهانی خويشم
چون زلف تو سرگرم پريشانی خويشم
در بزم وصال تو نگويم زكم و بيش
چون آينه خو كرده به حيراني خويشم
لب باز نكردم به خروشی و فغانی
من محرم راز دل طوفانی خويشم
يک چند پشيمان شدم از رندي و مستی
عمريست پشيمان ز پشيمانی خويشم
از شوق شكرخند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان زگران جانی خويشم
بشكستهتر ازخويش نديدم به همه عمر
افسرده دل از خويشم و زندانی خويشم
هر چند امين، دلبسته دنيا نيم اما
دلبسته یاران خراسانی خویشم
حضرت آقا
#شعر