این الگوریتمی هست که خدا قرار داده هر کاری که بکنی دلی بشکنی،تهمت بزنی،کسی رو ناراحت کنی و... نمیمیری تا خودت و تو اون جایگاه ببینی :)

ای ساربان، آهسته رو، کارام جانم می‌رود وان دل که با خود داشتم با دل‌ستانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می‌رود

گفتم، به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریشِ درون پنهان نمی‌ماند که خون، بر آستانم می‌رود

مَحمل بدار ای ساروان! تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن‌کشان، من زَهرِ تنهایی‌چشان دیگر مپرس از من نشان‌، کز دل، نشانم می‌رود

برگشت یار سرکشم، بگذاشت عیش ناخوشم چون مجمری پُرآتشم، کز سر دخانم می‌رود

با آن همه بیداد او، وین عهد بی‌بنیاد او در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می‌رود

باز آی و بر چشمم نشین، ای دلسِتان نازنین! کاشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می‌رود

شب تا سحر می‌نَغنوم، واندرز کس می‌نَشنوم وین ره نه قاصد می‌روم، کز کف عنانم می‌رود

گفتم بگریم تا اِبِل، چون خر فرو ماند به گِل وین نیز نتوانم که دل، با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من گر چه نباشد کار من، هم کار از آنم می‌رود