خونخواه حسین و فرزند حسینم... #امام_شهید✊ #مرگ_بر_آمریکا✊ #مرگ_بر_اسرائیل✊ ┄┅═✧🇮🇷☫ایرانِ‌اَبَرقُدرَت☫🇮🇷✧═┅┄ #معاونت_روابط_عمومی ✅بسیج مسجد جامع ابوذر (مَسجِدِجَامِعِ اَبُوذَر - دَارُالشُّهَدایِ تِهرَان) 🌐 www.abozar.net 🆔 @abozarnet

إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ ◾️مراسم ترحیم عالم ربانی و مجاهد نستوه امام جماعت مسجد جامع ابوذر تهران"حضرت حجت الاسلام المسلمین حاج شیخ رضا مطلبی" 🔹دوشنبه ۱۴۰۵/۳/۲۵ 🔹 ساعت ۱۶ الی ۱۸ 🔹مسجد جامع ابوذر #رضای_انقلاب #پدر_معنوی_دارالشهدای_تهران #امام_جماعت_تراز_انقلاب_اسلامی رسانه منطقه۱۷دارالشهدای تهران eitaa.com/faallaah17. ایتا http://ble.ir/faallah_17. بله https://t.me/faallah17.تلگرام

بسم الله الرحمن الرحیم انا لله و انا الیه راجعون ارتحال عالم ربانی ، روحانی مردمی، حجت‌الاسلام‌والمسلمین حاج شیخ رضا مطلبی با بیش از ۶۰ سال سوابق درخشان علمی ،عملی ، همراه با مجاهداتهای خستگی ناپذیر و انقلابی را تسلیت و تعزیت عرض مینمایم. پدری دلسوخته ، دلسوز و معنوی ، برای اینجانب و مردم وفادار ، فداکار و شهید پرور منطقه ۱۷ تهران، ابوذر،دارالشهدای تهران که سرداران و امیران برجسته و والامقامی چون سردار سرلشکر شهید حاج امیرعلی حاجی‌زاده و امیر سرلشگر شهید حاج عزیز نصیرزاده و بیش از ۴۰۰۰هزار شهید را تقدیم انقلاب مقدس اسلامی نموده است . حاج شیخ رضا مطلبی بسیار عزیز و ارجمند، که به دلیل سال ها مجاهدت و فداکاری قبل از انقلاب ، مدت مدیدی را در زندان ستمشاهی و پهلوی ملعون سپری نمودند و الباقی عمر مبارک خود را بعد از انقلاب در اداره و امامت مسجد جامع ابوذر و آموزش جوانان پر شور و علاقمند و تربیت نسلی ولایی و انقلابی و مجاهد فی سبیل الله گذرانده و ارتباط بسیار نزدیک با آحاد مردم و کسبه منطقه و سازماندهی و فعال نمودن علمای بزرگوار و ائمه جماعات محترم مساجد ، همراه با زیستی زاهدانه وساده ، نقش بی بدیلی را ایفا و از سالها پیش ، با توجه به بیماری و نیاز وافر به زندگی در مناطق خوش آب و هوا ، حاضر نشدند از جمع مردم پاک و شهید پرور و مخلص این منطقه دور گردند و تا پایان عمر در میان مردم جنوب تهران ، خالصانه ، عاشقانه و متواضعانه زندگی نمودند. ضمن عرض تسلیت به خانواده مکرم ، علی الخصوص فرزند بزرگوار و تربیت شده ی مکتب امام شهید و تعالیم پدر بزرگوار ، حجت‌الاسلام‌والمسلمین حاج محمد مطلبی تسلیت عرض می نمایم، و از درگاه الهی مسئلت دارم مقیم سفره ی با کرامت مولی الموحدین حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیهماالسلام قرار گیرند. مسؤل ستاد کنگره سرداران و امیران و ۴۰۰۰ شهید منطقه ۱۷_ دارالشهدای تهران سرتیپ پاسدار ابراهیم جباری

🔸 یادنامه در رثای حجت‌الاسلام و المسلمین حاج رضا مطلبی؛ سید رضا هاشمی پلسکی از شاگردان و طلاب حوزه علمیه مروی

🔸 یادنامه در رثای حجت‌الاسلام و المسلمین حاج رضا مطلبی باسمه تعالی گاهی رفتنِ یک انسان، تنها خاموش شدنِ یک صدا نیست؛ بلکه غروبِ یک خورشید است بر افقِ دل‌هایی که سال‌ها به نور او خو گرفته بودند. و این‌بار، آن غروب اندوه‌بار، بر نام حجت‌الاسلام و المسلمین حاج رضا مطلبی نشست؛ روحانی مجاهد، نستوه و مردمی‌ای که عمر خویش را در مسیر ایمان، خدمت و مجاهدت گذراند و صبح چهارشنبه ۲۰ خردادماه، آرام و بی‌صدا، اما با قامتی بلند از این سرا رخت بربست و به دیدار معبود شتافت. مرحوم حاج رضا مطلبی، از شاگردان حضرت امام خمینی(رضوان‌الله‌تعالی‌علیه) و از مبارزان صدیق و خستگی‌ناپذیر علیه رژیم منحوس پهلوی بود؛ مردی که نه‌تنها در میدان مبارزه، که در میدان تربیت، اخلاق، فرهنگ و قرآن نیز حضوری مؤثر و ماندگار داشت. او از آن دست انسان‌هایی بود که اگرچه در میان مردم زندگی می‌کنند، اما دلشان در آسمان معناست؛ چهره‌شان آرام، کلامشان نافذ، و حضورشان سرشار از برکت. آشنایی ما با آن بزرگوار به سال نخست طلبگی بازمی‌گردد؛ سالی که هنوز قدم‌هایمان در وادی طلبگی استوار نشده بود و دل‌هایمان تشنه راهنمایی و دستگیری بود. در همان روزها، او با نصایح اخلاقی، نگاه پدرانه و رفتاری آکنده از صفا، ما را چنان در آغوش محبت خویش گرفت که گویی سال‌ها ما را می شناخت. سادگی بی‌غل‌وغش، مردمی بودن، باصفا بودن، هیبت همراه با وقار، و صمیمیتی که پرده‌های فاصله را بی معنا می کرد، از ویژگی‌های فراموش‌نشدنی او بود. با آن‌همه تفاوت سنی، هیچ‌گاه میان ما و او دیواری از رسمیت و فاصله کشیده نمی‌شد؛ سلام و علیک با او رنگ رابطه‌ای پدر و فرزندی داشت، نه صرفاً دیداری گذرا و رسمی. چه زیبا بود لحظه‌هایی که در مناسبت‌های عید، با هدیه‌ای کوچک اما از دلِ بزرگ خویش، محبت را به جان ما می‌ریخت؛ هدیه‌ای که شاید از نظر ظاهر اندک بود، اما در حقیقت، پیام‌آورِ مهربانی، توجه و تربیتی عمیق بود. او خوب می‌دانست که دل جوان، با یک نگاه محبت‌آمیز، با یک کلام پدرانه، و با یک نشانه کوچک از عنایت، چگونه به راه می‌آید و چگونه شکوفا می‌شود. از سفارش‌های همیشگی‌اش، تأکید بر قدرشناسی از دوران آغازین طلبگی بود؛ گویی می‌خواست به ما بفهماند که این روزهای نخست، فصل روییدن است، فصل ساختن است، فصل جان گرفتن در سایه علم، تهذیب و مجاهدت. و ما، که جمعی از جوانانِ دارای تحصیلات دانشگاهی و تازه‌وارد به حوزه بودیم، بیش از دیگران طعم این توجه را می‌چشیدیم؛ زیرا آن مرحوم با نگاه نافذ و دل‌سوزانه‌اش، ما را به آینده‌ای روشن‌تر فرامی‌خواند و پیوسته یادآور می‌شد که این فرصت را باید غنیمت شمرد. او فقط یک عالم دینی نبود؛ او پدری مهربان، استادی دلسوز، و مردی از تبار نور بود که حضورش دل را آرام می‌کرد و رفتنش دل را می‌لرزاند. اکنون که جسم خاکی‌اش در میان ما نیست، اما یاد او، کلام او، لبخند او، هدیه‌های کوچک او، و نگاه محبت‌آمیزش همچنان در حافظه جان‌های ما زنده است؛ و چه سخت است باورِ این غیبت! چه دشوار است عادت کردن به جای خالی کسی که بودنش برکت بود و رفتنش داغی ماندگار. بی‌تردید، فقدان چنین چهره‌ای، فقدان یک روحانی معمولی نیست؛ بلکه خاموش شدن چراغی است از چراغ‌های هدایت، و رفتن مردی است که عمر خود را وقف ایمان، مردم و تربیت نسل‌ها کرد. برای آن فقید سعید، از درگاه حضرت حق، غفران واسع، علو درجات، و همنشینی با اولیای الهی مسئلت داریم؛ و برای بازماندگان به خصوص استاد بزرگوار جناب حجت الاسلام محمد مطلبی و همه دوستدارانش، صبر جمیل و اجر جزیل. ارادتمند کوچک سیدرضا هاشمی پلسکی