بروس: «پشیمونی؟» نایل به جیسون و دیمین که سر آخرین تکهٔ غذا بحث می‌کنن نگاه می‌کنه؛ تیم که هم‌زمان غذا می‌خوره و گزارش می‌نویسه؛ استفانی که داره جیسون رو تحریک می‌کنه؛ دیک که از بلادهیون اومده و با باربارا تماس تصویری گرفته؛ کاس که بی‌سروصدا غذای دیمین رو می‌دزده؛ و دوک که فقط می‌خواد یک شام آروم داشته باشه. نایل: «...نه. ولی فکر کنم به یه میز بزرگ‌تر احتیاج داریم.» آلفرد: «هفته‌ی گذشته سفارش دادم، خانم وین.»

«با وجود تمام ایرادهایی که دارم.» «ایرادهای زیادی داری.»

«من هر روز برای موندن کنار تو تلاش می‌کنم. این رو بهت قول می‌دم.»

دوک با بروس مشکل خاصی نداره. یعنی، خب، بروس بروسِ دیگه. گاهی بیش‌ازحد محافظه‌کاره، گاهی زیادی نگران می‌شه و گاهی طوری رفتار می‌کنه که انگار خوابیدن یک ضعف اخلاقیه. اما دوک بهش اعتماد داره.

اسم مجموعه: «هفت بچه، یک بابا، اوراکل و آلفردی که حقوق اضافه‌کاری نمی‌گیره.»

جیسون زیر لب می‌گه: «زیادی احساساتی نشو.» «سعی می‌کنم.» «و فردا هم درباره‌ش حرف نمی‌زنیم.» «حتماً.» «و اگه تیم فهمید، می‌کشمش.»

«اون‌ها بچه‌های منن.»

دستش رو روی گونهٔ بروس می‌ذاره. «گاهی فراموش می‌کنم که تو چقدر قلب بزرگی داری.» بروس با تردید می‌گه: «من فکر می‌کنم قلبم اندازهٔ معمولیه.»

«این تجمع چه معنایی دارد؟» استفانی: «خانواده‌درمانی.» دیمین: «این احمقانه است.» اما خودش هم روی تخت می‌شینه.

گاهی واقعاً آرزو می‌کرد دشمنانش این‌قدر پرحرف بودند. حداقل آن‌ها را می‌شد زندانی کرد.