https://eitaa.com/acception/3340 جا چه لبی خاله دارم تیکه تیکه میش- #امیلی - ‌عه وا چرا 😭😭😭😭💔

https://eitaa.com/acception/3344 چون هی میخوام تمومشون کنم ولی تموم بشو نیستن- #امیلی - اشکال نداره خاله، پیش میاد 😭😭

می‌گردم، می‌گردم، مدام می‌گردم، بین عکس‌های گالریم می‌گردم، بین کتاب‌هام، بین نوشته‌های مزخرف خودم می‌گردم، بین خط‌ها، کلمات و پیام‌های بقیه، بین بیهودگی‌ها، توی همه‌شون رو می‌گردم بلکه یک دقیقه چیزی رو پیدا کنم که آرامش بده، چیزی رو پیدا کنم که باهاش هم‌ذات‌پنداری کنم، چیزی که درکم کنه و منم متقابلا بفهممش، و مدام می‌گردم و این آرامش نمیاره، بی‌قراری بیشتری میاره. این که می‌دونی هیچ کس نمی‌خونه، هیچ‌کس نمی‌فهمه، هیچ‌کس کاملا نیست، هیچ‌چیز تا ابد نیست و تو باید با این کنار بیای که کجا و چطور زندگی می‌کنی و باید چه کارهایی انجام بدی تا بتونی زندگی کنی. درست زندگی کردن و خوب زندگی کردن با هم نمی‌سازه. هر روز چیز تازه‌ای پیدا میشه، هر روز چیزهای تازه‌ای می‌فهمی که باورت نمیشه، که نمی‌تونی درک کنی، که نباید واقعی باشه. خودت رو باز می‌کنی، اطرافیانت رو تحلیل می‌کنی، تقلا می‌کنی بفهمی چرا، چرا چرا چرا چرا؟ چرا رفت، چرا موند، چرا حرف نزد، چرا حرف زد و مدام می‌پرسی و انگار تهش هیچ‌وقت مطمئن نمیشی از اینکه واقعی بوده یا نه. هر روز برای از خواب بیدار شدن باید بجنگی، برای ایستادن باید بجنگی، برای نفس کشیدن، غرق نشدن، نگه داشتن، ماندن، رفتن، برای آرامش و لحظه‌ای خوشحالی، برای دیگران، برای خودت، برای همه‌شان هر روز باید بجنگی، هر روز باید بجنگی تا خودت رو راضی کنی امروز هم بمانم، امروز هم باشم، امروز هم تماشا کنم، عشق بورزم، نگه دارم، ببوسم، و نذارم از دستم بره، نذارم تو، اون، اون‌یکی، از دستم برین. مداوم جنگیدن فرسوده می‌کنه ولی راه دیگه‌ای برای زندگی نیست

تویی که می‌فهمی کجایی؟ شایدم من تو خیالم دیدمت

ای کاش گربه بودم و نمیدونستم هری پاتر چیه

همه‌ش میام بگما ولی نه. نه اینکه بقیه حق ندارن وقتی سخته قایم بشن و خلوت کنن، نه، ولی این انصاف نیست من مجبور باشم بایستم و اونا نه. اصلا انصاف نیست.

London, Hampstead Garden Suburb, 8 Heathgate; a normal household. Almost normal. Hermione Granger packed the last things she needed in the small enchanted bag, wiped her tears and took a breath. Valerie Granger called from downstairs. "Honey! Tea!" Her kind tone reminded Hermione to Molly Weasley. "Wish you could've known her..." Hermione said under her breath, grabbing her wand and walking downstairs, keeping the wand in her sleeve, holding her bag, hoping her eyes won't be red. She stepped in the kitchen to Find Dennis Granger and Valerie laughing and putting cookies in a plate, Dennis's arm around his wife's waist. "Sweetheart." Dennis smiled at Hermione. Hermione smiled back. "You made cookies?" She asked, hoping her voice wouldn't show she had cried "Yes! Come on." Valerie offered one to Hermione. "Taste them first!" Hermione took a bite. They didn't know anything about Voldemort, ministry, the news. They just heard the things that muggle's news announced; bridge's falling themselves, explosions that had no reasons, buildings crumbling suddenly, some normal people simply missing. She couldn't let them get hurt. The cookie was sweet, warm and the chocolate on her tongue tasted heavenly. "It's perfect." "See?! Dennis, I told you this recipe works!" Valerie laughed and handed one to Dennis, Dennis laughed and took a bite and kissed his wife's Cheek making the chocolate Smear there. "Oops." Dennis laughed and wiped the chocolate with his thumb. Hermione pulled out her wand. They weren't looking. The cookies smelt so good. She raised her wand towards them. Tears slid down. "Obliviate." The Wand's tip glew. Hermione looked at the pictures on the wall, her own face started to fade from the frames, so as from her parents' memories. The glowing died down as the spell was completed. "Wendell and Monica Wilkins" Hermione said, tears slid down. "That's who you two are, pack bags, go to... Somewhere, out of London, away from Britain, anywhere. And live." Hermione said. They wouldn't remember her. They looked at her. Nothing, no recognition in their eyes. Then they walked to the closet they kept the bags for Journeys. Hermione packed the rest of the cookies in a box and pushed them in her bag, kipping one in her hand, and pushed the wand up her sleeve again, holding the bag and opening the front door. Behind her; now Wendell and Monica Wilkins were packing their bags. Hermione closed the door behind herself and head down the street. She bite the cookie. It was delicious. Tears slide down. Her mouth tasted salty.