«از آپارتمانم برو بیرون.» «پهلوم درد می‌کنه.» «خودم پرتت می‌کنم بیرون.»

جیسون کتابش رو دوباره باز کرد. «امیدوارم دفعه‌ی بعد از پله‌ها بیفتی و بمیری.» دیک کیفش رو برداشت. «مرسی، جِی. منم دوستت دارم.»

دیک: ناهار می‌خوای؟ جیسون: نه. دیک: عالیه، پس برات ساندویچ می‌گیرم. جیسون: من همین الان گفتم نه. دیک: بله، شنیدم. جیسون: پس چرا می‌خری؟ دیک: چون وقتی گرسنه می‌شی، عصبانی‌تر می‌شی. جیسون: من همیشه عصبانی‌ام. دیک: دقیقاً. نمی‌خوام سطح خطر رو افزایش بدم.

جیسون به سمت اتاق انتظار رفت. «من می‌رم یه خانواده‌ی جدید پیدا کنم.»

جیسون: «مارتا داشت توضیح می‌داد چرا من از نظر روانی برای نگهداری از گیاهان مناسب نیستم. گیاه هنوز زنده است. من هم هستم. پس فکر می‌کنم نظرش اشتباهه.»

Alfred: شام ساعت هفت آماده است. لطفاً پیش از آن یکدیگر را تهدید به مرگ نکنید. Jason: قول نمی‌دم، آلفرد. Alfred: پس سهم دسر شما محفوظ نخواهد بود، آقای تاد. Jason: من از همین لحظه مرد بهتری هستم.