شماره
هوالکریم
« اعتماد در آتش »
راوی: مصطفی صداقت
نویسنده: کریم حسینی
گاهی یک جمله کوتاه، مسیر زندگی آدم را عوض میکند. سال ۱۳۶۴، پس از عملیات بدر، در پادگان ۹۲ اهواز بودم. از اطلاعات و عملیات، به دلایلی جدا شده بودم و قصد داشتم به مشهد برگردم. همانجا، در اتفاقی ساده، علی داداللهی را همراه آقای خویشاوندی دیدم.خویشاوندی نگاهی به من کرد و به علی گفت همین مصطفی را ببر ادوات. علی،بیدرنگ گفت از خدا میخواهم بیاید.من و علی بچه محل و همکلاس بودیم؛ اما آن روز فهمیدم رفاقت او فقط به خاطرات مدرسه و محله محدود نمیشود. علی تازه مسئولیت ادوات را پذیرفته بود و به نیرویی نیاز داشت که بتواند به او اعتماد کند. برای تسویه از اطلاعات، با دشواریهای خودش روبهرو شدم، اما بالاخره راه افتادم. علی هم با پرسنلی هماهنگ کرده بود.وقتی به ادوات رسیدم، شهید محمود ناظمی مسئول خمپاره ۶۰ و دوشیکا بود و قرار بود برای ادامه تحصیل برود. علی گفت شما جایگزین ایشان شوید.گفتم من اصلاً با این سلاحها آشنایی ندارم.لبخند زد و گفت لازم نیست خودت با سلاح کار کنی؛ باید مدیریتشان کنی. هر واحد مسئول خودش را دارد.همین جمله، برای من معنای دیگری از ادوات را روشن کرد. ادوات فقط قبضه و گلوله نبود؛ مجموعهای از مردانی بود که باید در لحظههای سخت، کنار هم درست تصمیم میگرفتند. مردانی که آتش را مدیریت میکردند تا رزمندهای در خط، فرصت ایستادن داشته باشد.شهید ناظمی رفت دنبال درسش و من ماندم.مدتی بعد، بچههای اطلاعات دوباره پیغام دادند که برگردم؛ میگفتند قرار است گردانی تشکیل دهند و به من نیاز دارند. گفتم نه؛ دیگر برنمیگردم.تصمیمم را گرفته بودم.تا بعد از عملیات کربلای یک مسئولیت همان دو واحد را بر عهده داشتم. مدتی حدود سه ماه به مشهد آمدم و وقتی دوباره به اهواز برگشتم، دیدم ادوات شکل تازهای پیدا کرده است؛ دو گردان ساجدین و راکعین تشکیل شده و در اندیمشک مستقر بودند.علی آمد و ساختار جدید را برایم توضیح داد ما دو گردان تشکیل دادهایم. شما برای ستاد گردان در نظر گرفته شدهاید.گفتم من دنبال کار عملیاتی هستم.گفت الان اینجا به شما نیاز داریم.همین نیاز داریم ، دوباره مرا به میدان مسئولیت برگرداند.به اندیمشک رفتم و با اختیارات کامل مستقر شدم. از آن پس بسیاری از مسئولان واحدها امورشان را با من هماهنگ میکردند. گردان ساجدین را شهیدان تاجگلی و ناظمی مدیریت میکردند و گردان راکعین نیز با آقایان زال و آجلیان اداره میشد.آن روزها، ادوات خراسان آرام آرام از یک مجموعه عملیاتی به سازمانی منسجم تبدیل میشد؛ سازمانی که پشت هر قبضهاش مردانی ایستاده بودند که هم آتش را میشناختند و هم مسئولیت را.و در میان آن همه رفت و آمد، انتقال، تشکیل گردان و تقسیم مسئولیت، چیزی که بیش از همه در ذهنم ماند، همان جمله علی داداللهی بود که از خدا میخواهم بیاید آن روز نمیدانستم این جمله، آغاز فصل تازهای از زندگی من در کنار مردان ادوات خراسان است؛ مردانی که در روزهای آتش، به یکدیگر اعتماد میکردند و همین اعتماد، ستون دیگری از جبهه را سرپا نگه میداشت.
#خاطرات دفاع مقدس
شماره
هوالکریم
« عشق، با پای گچ گرفته »
راوی:محمدرضا میرزایی.جانشین گردان ادوات
نویسنده: کریم حسینی
بعضی مردان، حتی وقتی پای رفتن ندارند، دلشان یک لحظه هم از میدان عقب نمیماند.علی آقا داداللهی از همان مردان بود؛ مجروح شده بود، پایش را گچ گرفته بودند و باید استراحت میکرد، اما دلش در خط مقدم جا مانده بود. شب نخست عملیات کربلای ۵، از ناحیه پا مجروح شد و او را برای مداوا به عقب انتقال دادند. مدتی گذشت و هنوز پایش در گچ بود که دوباره به منطقه برگشت؛ این بار با عصا، اما با همان اراده استوار.برای عملیات کربلای ۸ قرار شد خطی را از لشکر ۹ بدر تحویل بگیریم. وقتی صحبت رفتن شد، داداللهی بیدرنگ گفت خودم هم میآیم. با پای گچ گرفته و تکیه بر عصا، همراهش راه افتادیم. نزدیک ظهر به خط رسیدیم؛ هوا گرم بود و آرامش نسبی بر منطقه حکمفرما. نیروهای دو طرف، به سبب گرمای هوا، بیشتر در سنگرهایشان استراحت میکردند. پس از بررسی و پرس و جو، جلو رفتیم و مقابل سنگر مسئول محور لشکر ۹ بدر پیاده شدیم.مسئول محور، سرهنگی عراقی بود که پیشتر در همین محور به اسارت درآمده بود. هنوز از سنگر بیرون نیامده بود که چشمش به داداللهی افتاد؛ فرماندهای که بهجای ماندن در عقب و آسودن با پای مجروح، با عصا خود را به خط رسانده بود.
ناگهان صدای خبر در سنگرها پیچید. نیروها یکی یکی بیرون آمدند و خیلی زود جمعی از رزمندگان برای استقبال از او گرد آمدند. دیدن آن فرمانده مجروح که با پای گچگرفته و عصا به میدان آمده بود، برایشان معنایی فراتر از یک دیدار معمولی داشت. پس از استقبال، جلسه برگزار شد؛ درباره تحویل خط گفت و گو و جمعبندی لازم انجام گرفت و سرانجام از خدمت مسئول محور مرخص شدیم. آن روز،علی آقا داداللهی با قدمهایی دشوار به خط رسید، اما آنچه در خاطر میماند، عصا و گچ پای او نیست؛ وفاداری مردی است که جراحت نتوانست پیوندش را با میدان و همرزمانش بگسلد. در سپاه مردان ادوات خراسان، چنین ارادهای خود بخشی از توان رزم بود؛ حضوری که پیش از هر سخنی، درس مسئولیت و عشق به جبهه میداد.
#خاطرات دفاع مقدس
همرزمان ادوات21
سلام صبح بخیر مدت مدیدی در این منطقه حضور داشتیم. از همرزمان تقاضا دارم خاطرات شان از این مناطق(ارتفاعات: گلان، گردرش، ژاژیله، دشت هرمدان، دولبشک، الاغلو، قمیش و ... ) به صورت ویس، کتبی، یا تایپ از هر پیام رسانی شرایط دارید. برای آقای صداقت یا آقای امیر محمودزاده (بریکه بلنده مفهوم است) و یا حقیر برای درج در گروه و ثبت سند بنام خودتان ارسال بفرمایید
باسلام خدمت اعضاء محترم کانال لطفاتصاویروخاطرات خودتان رابرای ادمینهای ذیل ارسال تادرکانال اطلاع رسانی شودباتشکر
1_برادرامیرمحمودزاده
09159341865
2_برادرعلیرضاخلیل زاده
09151161435
3_بهروزشکیبا09155007153
4_صداقت09151111675