"- آتش می‌زنند عکس ِایشان را درحالي ك ما حاضریم در راهشان خاکستر شویم .❤️‍🩹 - ..." #تعریف_کن @farsitweets

_سلام و مرام دیرهنگام، درستش این بود که طبق اصول برم جلو و هرشب یه قسمت از مسیرنور و بنویسم و ادامه دار باشه و تا الان تموم شده باشه و نوه نتیجه هاشم دیده باشیم🥸 آما نشد که بشه(شما بخونید توفیقشو نداشتم) و خب دیگر میلی به ادامه دادنش در وجودم نیست🦦، چرا که هزاران هزار حرف دارم برای گفتن که ادامه‌ی مسیر نور بینشون گم شده. شاید یه روزی که آدم شدم نشستم بقیه شو براتون تعریف کردم،ولی فعلا تا قبل رسیدن به اردوگاه شهید زین الدین و داشته باشید تا آدم شدن اینجانب(دلم نمیاد حذفش کنم)😶‍🌫 از طرفی هم لعنت بر دهانی که بی‌موقع بازشود که دهان یه بنده خدایی که بنده باشم باز شد و گفتم ادنا رو دیگه حذف نمیکنم،ادنا باید باشه و بمونه و قول میدم که این یکی رو دیگه تحت هیچ شرایطی حذف نکنم و فعالیتش ادامه دار باشه🥴💔. فلذا اَدنا نفس میکشد با صحبت های یک عدد دختر معمولی دهه هشتادی علی برکت الله🦦.

اگه چندسال پیش بهم میگفتن تحمل شنیدن خبر شهادت آشناهاتو داری؟! قاطع میگفتم بله! ولی الان دارم میبینم نه:)! هنوز باورم نمیشه، هنوز تو شوکم، هنوز نتونستم براشون درست گریه کنم! هنوز بعضی وقتا به خودم میام میبینم دیگه نیستن:)، رفتن تو بغل خود اهلبیت! شوکه شدن و اینجا تجربه کردم،بقیه گریه میکردن و من سرگردون... بقیه رخت عزا به تن داشتن و من حیرون... آخ که میسوزه قلبم،آخ که هنوزم حیرونم،هنوزم درک نکردم،هنوزم شعله میکشم و میسوزم! از نفهمیدنم میسوزم... از پیدا نکردن رسالت... آخ خدا:)

:).

حب عباس ابن علی(ع) با جرعه جرعه‌ی شیر مادر بر جانم نشست و شد بخشی از هویتم. قبل از شناخت خویش عباس(ع) را‌ می‌شناختم، به قدری برایم آشنا بود که وقتی در عالم کودکی همبازی ام سوال کرد: سیدا از نسل امامان و همه با افتخار میگن سیدن ولی از نسل دشمنای اماما چی شدن؟ ممکنه ماهم از نسل اونا باشیم ولی به خاطر اینکه خجالت میکشیدن نگفتن؟ با قاطعیت گفتم نه! من حضرت عباس(ع) و دوست دارم،من از اونا نیستم که شهیدش کردن،ما میشناسیمش! چشمانم به اشک نشسته بود از خیال اینکه نکند واقعا جد در جد،جدهایم از آنها بوده باشند؟! و هی غم تلنبار میشد بر گوشه‌ی کوچک قلبم... با داستان های مادر و پدر درباره‌ی غیرت و ادب قمر(ع) قد میکشیدم و هر روز در عالم خیال خود میان داستان ها زندگی میکردم،گاهی کنار حضرت سکینه(س) مشک به دست آقا میدادم و گاهی کنار نخل ها به چشمانش خیره میشدم که دشمن از غضب چشمان او به درک واصل میشد و اباعبدالله به قربان چشمان پر مهر و ادبش میرفت،هرجا زندگی به مشکلی گره ام میزد تنها پناهم حضرت عباس(ع) بود،قد کشیدم و فهمیدم فقط حب عباس(ع) کافی نیست،باید عباس وارانه زندگی کرد، همانقدر با ادب، همانقدر آماده باش، همانقدر باغیرت، همانقدر ایستادن پای امام و همانقدر فدایی:)... آقاجان تولدتون مبارک،کمکمون کنید ذره ای هم که شده شبیه شما باشیم برای ولی نعمتمون... ۱۴۰۴/۱۱/۰۴ _ولادت‌‌آقا‌قمر‌بنی‌هاشم(ع)_

:)

گیر کرده ام میان حجم انبوه تفکرات پراکنده،چیزی مثل پراکندگی ابرها در آسمانی آفتابی. درونم نه جنگی به پاست نه جشنی،گویی دست و پایم را وصله کرده اند به خود این جماعت خاله زنک که کارشان بهم ریختگی ذهن است و اجازه‌ی درآغوش کشیدن هیچ حسی را نمیدهند! اما زندگی باید کرد،با تمام زندانی شدن ها و غرق شدن ها باید پا به پای عقربه ها پیش رفت، همانطور که خورشید برای حال بد تو طلوعش را به تاخیر نمی‌اندازد... این حس سردرگمی هم بخشی از زندگی ست و حلال او؟! صبر است و صبر:) ۱۴۰۴/۱۲/۱

_

امشب عجیب بوی راهیان نور میده..!