جشن یا تبریک؟! ایا درست است ما در عزای امام زمان شادی کنیم؟! ایا جشن نهم ربیع دلیل و سند روایی دارد؟! عیدالزهرا و حدیث رفع القلم و تاجگذاری و مراسمات این چنینی در نهم ربیع ایا درست است؟!

امروز بنده با پرس و جو از اساتید و بررسی چند کتاب و سرچ های متفاوت به یک نتیجه کلی در مورد نهم ربیع رسیدم و میخوام با شما در میون بزارم اول اینکه باید مشخص بشه جشن یا تبریک؟! با بررسی و پرس و جویی که حقیر انجام دادم و مشورت اساتید ما برای نهم ربیع فی الجمله و با سند فقط تبریک ساده داریم نه چیزی به نام جشن و پایکوبی و... در سیره ائمه در کتب شیعه نقل شده که بعد از شهادت امام قبلی مردم برای تسلیت می آمدند و بعد از تسلیت امامت رو شیعیان تبریک میکفتن به امام حاضر و با او بیعت میکردند در مورد نهم ربیع هم این مورد صدق میکند البته ان روز مردم به جعفر کذاب عموی امام زمان تبریک و تسلیت گفتند و بعد با نماز امام بر پدر بزرگوارشان این ابهام بر طرف شد و مردم با ایشان بیعت کردند. حال فی الجمله شب نهم ربیع یعنی هشت ربیع الاول شب شام غریبان امام معصوم هست و هم از لحاظ عرفی و هم عقلی و هم بررسی تاریخی دلیلی بر شادی در این شب وجود ندارد به جز تبریک ساده. اگر هم جشنی گرفته میشود بهتر است فردای ان روز و پس از اتمام کامل شهات و با احترام به شام غریبان و امام زمانی که عزادار هستند انجام شود نه شب ان. پس ما چیزی به نام تاجگذاری و نمیدونم جشن امامت و امثال اینها در سیره اهل بیت نداریم مگر فقط برای غدیر که ان موقع پیامبر در قید حیات بودند. آیا بعد از شهادت امام حسن مردم برای امامت امام حسین جشن گرفتند از داستان کربلا بگذریم در شهادت امام باقر برای امام صادق و قس علی هذا جشن امامت گرفته شد؟! پس این روز خوشحالی و تبریک ساده از باب اینکه مردم گمراه نشده و امام زمان خودشون رو میشناسن و تجدید بیعت میکنند وارد است و اشکالی ندارد اما جشن و پایکوبی بعد شهادت امام حسن عسکری و شام غریبان و در عزای امام زمان کار پسندیده ای نیست و هیج دلیلی برا ان در سیره و عقل و عرف نداریم گفتم اکر هم جشنی هست روز نهم ربیع و بعد از شهادت باشد بهتر است.

اما بعد دیگر این ماجرا از کجا شروع شد؟! بعد از دوران صفویه و برخی افراطییون شیعه نهم ربیع رو سالروز مرگ خلیفه دوم عمربن خطاب یاد میکردند و بخاطر غصب خلافت و ظلم به حضرت زهرا این روز رو جشن گرفته و عید الزهرا می نامیدند و حدیث جعلی رفع القلم که سندی ندارد رو علم کردند و به ان استناد میکردند اولا که باید گفت مرگ خلیفه دوم طبق تاریخ شیعه و سنی اواخر ذی الحجه است نه نهم ربیع و نهم ربیع طبق تاریخ به درک واصل شدن عمر بن سعد ملعون است نه خلیفه دوم در ثانی حدیث رفع القلمی که برای این روز یاد میشود جعلی و ساختگی است. برای همین ظاهرا در اواخر و چندسال اخیر بخاطر کمرنگ شدن این مراسم که مراجع و علما علنا اونرو مردود و حرام میدونن و الفاظ و حرکاتی که در اون انجا میشرو نفی کردند جشن بیعت یا امامت رو بولد و بزرگ کردند تا این دیده نشه و کلا از بین بره. اما باید بگم در تعارض با عزا و شادی در اسلام ما غم رو ارجحیت میدیم در عرف هم همینطوره برای مثال ولادت امام کاظم در ماه صفر قرار داره ایا جشن ولادتی گرفته میشه؟! نه چرا چون ایام صفر رو ما عزای امام حسین میدونیم پس ارجحیت میدیم بهش این ایام هم روضه های که چند روز دیگه در فاطمیه خونده میشه محل وقوع همون حوادثه و از اون گذشته شهادت یک معصوم ودر شام غریبان و عزای امام زمان شادی و جشن معنایی نداره. عید بیعت عید بزرگی است و بیعت با امام زمان و تجدید اون امر مهم اما این عید بزرگ رو با مراسمات سخیف و تحریف شده مثل ع.ک و یا تاجگذاری و... شانیتش رو پایین نیاریم و از همون روز نهم ربیع شروع کنیم نه شب نهم ربیع مه میشه روز هشت ربیع اینجوری بهتره تا هتک حرمتی هم به ساحت مقدس ایشون و عزای ایشون نشه اون هم گفتم ما در سیره اهل بیت تبریک ساده و خوشحالی از باب نعم الولی داشته ایم ولا غیر... بعضی وقتا ما نیز بدون مطالعه و علم به قضیه در فضای قرار میگیریم و با تعصب آن را ادامه میدیم مراقب باشیم که از اهالی علم باشیم و با این تحریفات ضربه به دین نزنیم. امیدوارم مفید باشه ارادتمند شیخ محمدنا

شاید برا بعضیا سوال پیش بیاد آیا شیطان وجود دارد یا نه؟ یا چطور میشه این همه عبادت کنه ولی شیفته خدا نشه؟ یا با شیش هزار سال عبادت بهشتی نشه ولی با یک نافرمانی جهنمی بشه؟

جواب سوال: اول در مورد بخش دوم سوالی که در ویراست مطرح شده که پس شیطان وجود نداره باید بگم استدلال ناقص و دارای مغالطس اما در مورد وجود شیطان باید اول گفت که اگر شما به خداوند و توحید و قران اعتقاد داشته باشین طبق نص صریح قرآن موجودی شیطان وجود دارد و نمیشه انکارش کرد اما اگر اعتقادی نداشته باشین بحث دیگریست که باید اول برای شما خدا و قران اثبات بشه بعد اما جواب سوال های بعدی این سوال به ذهن بعضی ها میاد که چرا شیطان با دارا بودن شش هزار سال عبادت یک گناه کرد و از درگاه خدا رانده و جهنمی شد یا چرا با اون همه عبادت به حرف خدا گوش نکرد اول اینکه خوب گوش نکرد که نکرد به ما چه مگه ما وکیل مدافع شیطانیم😂 اما جدا از شوخی حالا اینکه شیطان شش هزار سال عبادت کرده بود، باید دید عبادتش چگونه بود؛ آیا حقیقتاً بندگی خدا می کرد یا در عمق وجود خودش کافر بود و منافقانه عبادت می کرد؟ خداوند متعال با صراحت تمام اعلام میکنه که شیطان هیچگاه عبد واقعی نبوده و همواره منافق و کافر بوده ؛ لکن کفر خودش رو مخفی می میکرده تا اینکه در جریان آدم (ع) اونو آشکار ساخت. خداوند متعال می فرماید: ای آدم آنان یعنی (فرشتگان) را از نام های آنها آگاه ساز. پس همین که از نام آنها آگاهشان نمود، فرمود: آیا به شما نگفتم که من نهان آسمان ها و زمین را می دانم، و می دانم آنچه را آشکار می کنید و آنچه را پنهان می داشتید؟ وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلیسَ أَبی وَ اسْتَکبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرین و آن گاه که به فرشتگان گفتیم: برای آدم سجده کنید، پس همه سجده کردند، جز ابلیس که ابا کرد و برتری جست و از او از کافران بود » (بقره: 33 34) در این آیات خداوند متعال دوبار به کفر درونی و پنهانی ابلیس اشاره کرده؛ یکیکه فرمود: « و می دانم آنچه را آشکار می کنید و آنچه را پنهان می داشتید » که مراد از آن امر پنهان داشته شده، می تواند همان کفر درونی ابلیس باشد؛ یا این مورد می تواند یکی از مصادیق « ما کنْتُمْ تَکتُمُونَ » باشد. و مورد دوم آنجاست که فرمود: « أَبی وَ اسْتَکبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرین ابا کرد و برتری جست و او از کافران بود ». البته برخی از مترجمین ترجمه را چنین آورده اند: «. . . و او از کافران شد»؛ در حالی که « کان » به معنی « بود » است نه به معنی «شد »؛ لکن چون اینها نتوانسته اند بین عبادت شش هزار سالۀ ابلیس و کفر او جمع کنند، تن به چنین معنای خلاف ظاهری داده اند. علّامه طباطبایی نیز در تفسیر المیزان ذیل آیۀ مورد بحث با تأیید کفر پنهان ابلیس چنین فرموده اند: دانستی که در جمله ی« وَ ما کنْتُمْ تَکتُمُونَ »، دلالتی است بر وقوع امری مکتوم که ظاهر شده است بعد از مکتوم و پنهان بودنش؛ و این مطلب خالی از مناسبت نیست با قول خدا که « أَبی وَ اسْتَکبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ » چون خدا نفرمود: ابا نمود و استکبار کرد و کافر شد، بلکه فرمود: از کافران بود. ( (المیزان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 122)؛ پس درست است که شیطان شش هزار سال عبادت نموده بود؛ ولی عبادت او منافقانه و دروغین بوده نه از سر اخلاص و بندگی. امتحانی هم که از او شد، امتحان سختی نبود تا گفته شود امتحانی فوق توانش از او گرفته شد؛ خدا به او امر نمود که به آدم سجده کن! و به این وسیله برتری آدم را بر خودت تصدیق نما چرا که او عالم به اسماء الله است و تو و ملائک چنین نیستید. امّا او تکبّر داشت و خوش رارو برتر از آدم میدونست و در برابر خدا گردنکشی کرد و اطاعت نکرد، در حالی که ملائک سر تسلیم فرود آوردند. پس او با این کار معاذ الله هم خدا را متّهم به جهل و بی حکمتی و بی عدالتی نموده، هم ملائک را در قبول برتری آدم (ع) جاهل دانسته است. چون در حقیقت او ادّعا می نمود که من برتر از آدم هستم و توی خدا که به من امر می کنی به او سجده کنم این را نمی دانی. پس عبادت منافقانه و با کفر نمیتونه شیفتگی بیاره این چه عبادت و بندگی و شیفتگی است که مقابل علم خدا می ایسته و گردنکشی میکنه؟! حالا باز ممکنه گفته بشه: اگر عبادت شیطان خالصانه نبود چگونه با اون همه عبادات به مقامات عالی رسیده بود و در ردیف ملائک قرار داشت؟ این که شیطان معروف و مشهور درگاه خدا بود سخنی است عرفی و ادّعایی است سست که نه قرآن کریم آن را تأیید می کند نه روایات اهل بیت(ع). ابلیس صرفاً شخصی از جنّ است که در ردیف ملائک سطوح پایین قرار داشت و یقیناً در ردیف ملائک مقرّب نبوده است. جمیل بن درّاج می گوید: از امام صادق علیه السّلام پرسیدم که آیا شیطان از فرشتگان بود یا امری از امور آسمان را می گرداند؟ امام علیه السّلام فرمود: نه از فرشتگان بود و نه امری را می گرداند و نه عزّت و احترامی داشت.الکافی ج 8

از روایت معلوم میشه که او جن بوده لکن لفظ ملک عام بوده و بر جنهم اطلاق می شده است. لذا مطرح شدن ابلیس در جمع ملائک به این معنی نیست که او حقیقتاً ملک مقرب بوده است. او اعلم جن ها و کوشاترین آنها در عبادت بوده است اما ملک اصطلاحی نبوده است؛ بلکه از باب عمومیت لفظ ملک داخل در جمع ملائکةالارض بوده است. همچنین از امام باقر (ع) روایتی طولانی نقل شده که قسمتی از آن دلالت بر منافق بودن ابلیس دارد. پس شیطان با یک گناه راندۀدرگاه نشد بلکه در آن امتحان مشهور، پرده از کفر شش هزار ساله اش برداشته شد. امّا باز اگر توبه می کرد، خداوند متعال او را می بخشید ولی نه تنها حاضر به توبه نشد، بلکه شروع کرد به متّهم ساختن خدا به جهل و گردنکشی نمودن برای خدا؛ و بلکه کارش به جایی رسید که برای خدا خطّ و نشان کشید. خداوند متعال جریان را چنین بیان نمود: خدا گفت: ای ابلیس چه چیز مانع تو شد که بر مخلوقی که با دو دست خود او را آفریدم سجده کنی؟! آیا تکبّر کردی یا از برترینها بودی؟! (برتر از اینکه فرمان سجود به تو داده شود!)» (75) گفت: من از او بهترم؛ مرا از آتش آفریده ای و او را از گل! (76) خدا فرمود: از آن موقعیّت خارج شو، که تو رانده شده هستی! (77)و مسلّماً لعنت من بر تو خواهد بود تا روز قیامت! (78)گفت: پروردگارا! مرا تا روزی که انسانها برانگیخته می شوند مهلت ده! (79) فرمود: تو از مهلت داده شدگانی، (80) ولی تا روز و زمان معین! (81)گفت: به عزّتت سوگند، همه آنان را گمراه خواهم کرد، (82) مگر بندگان خالص تو را، از میان آنها! (83)فرمود: به حق سوگند، و حق می گویم، (84)که جهنّم را از تو و هر کدام از آنان که از تو پیروی کند، پر خواهم نمود!» سوره ص در این آیات شریفه ملاحظه می فرمایید که خدا ابتدا به ابلیس فرصت توبه می دهد و از او سوال می کند که: « ای ابلیس! چه چیز مانع تو شد که بر مخلوقی که با دو دست خود او را آفریدم سجده کنی؟! آیا تکبّر کردی یا از برترینها بودی؟! »؛ در این هنگام اگر او می گفت: هیچکدام و به اشتباه خود اعتراف می نمود، بخشیده می شد؛ ولی او گستاخانه گفت که من از برترین ها هستم؛ یعنی خود را با اهل بیت (ع) برابر دانست. چون مراد از برترین ها آن بزرگواران می باشند که آدم به خاطر آنها مسجود ملائک واقع شد. چون آن بزرگواران فرمودند: « نَحْنُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَی ماییم اسماء حسنای خدا »؛ و آدم (ع) نیز به خاطر اینکه اسماء الله را تعلیم یافته بود، مسجود ملائک واقع شد. پس اگر انسانی هم مانند ابلیس در برابر خدا گردنکشی کند و حاضر به توبه نباشد، او نیز به سرنوشت ابلیس دچار می شود و توفیق توبه را برای همیشه از دست می دهد. انسان تا به حدّ استکبار و گردنکشی در برابر خدا نرسیده، مانند کسی است که در پشت بام یک آسمان خراش، عقب عقب می رود؛ و خدا به او می گوید که نرو می افتی! ولی وقتی کسی بنای گردنکشی گذاشت، مانند کسی است که به این هشدارها گوش نمی کند و آنقدر عقب عقب می رود تا از پشب بام سقوط می کند؛ در این حالت دیگر پشیمانی هم سودی ندارد؛ چون راه برگشت به دست خود شخص بسته شده است. اینجاست که خداوند متعال می فرماید: « صُمٌّ بُکمٌ عُمْی فَهُمْ لا یرْجِعُون آنها کران، گنگها و کورانند؛ لذا بازنمی گردند»(البقرة: 18)؛ یعنی تمام راههای هدایت را به روی خود بسته اند و راهی برای نفوذ هدایت نگذاشته اند. حتّی در روایات آمده که بارها برخی از انبیاء ماتتد حضرت نوح (ع) خواستند تا وساطت کنند که ابلیس بخشیده شود و خدا نیز به شرط توبه پذیرفت، ولی ابلیس حاضر به توبه نشد. حتّی به او گفته شد که اگر به قبر آدم نیز سجده کنی بخشیده می شوی، ولی نپذیرفت. و البته ممکن هم نیست که بپذیرد؛ چون آنقدر سقوط کرده که از خیر گریزان است؛ لذا نه خیر خود را می خواهد نه خیر دیگران را بطور خلاصه ما وقتی که به عدالت و مهربانی خدا معتقدیم - نباید بکارهای او ایراد گرفته یا انتقاد و اعتراض نمائیم. والسلام. خدایا به احترام محمد و آل محمد علیهم السلام مار ا از شر او و اولادش و انسانهای شیطان صفت - محفوظ بدار و عاقبت به خیرمان کن آمبن یارب العالمین.

#امام_زمان #اللهم_عجل_لولیک_الفرج

پنجشنبه شمسی : ۱۱ / آبان / ۱۴۰۳ میلادی : 2 / نوامبر / 2023 قمری: 17 / ربیع الثانی/ ۱۴۴۵ سالروز درگذشت:سید رضا صدر،عالم دینی مناسبت: جشن روز مردگان در مکزیک(به ما مربوط نمیشه)😂🤝

علامھ‌‌ مجلسـے فࢪمودند: شب‌ جمعه مشغول مطالعه بودم،به این دعا رسیدم: بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم،الحمدلله‌ من‌ اول‌‌ الدنیا‌ الی‌ فنائِها‌ و‌مِن‌َ الاخره‌ الی‌بقائِها الحمدلله‌ِعلی‌کل‌نعمه،استغفرالله‌من‌کل‌ ذنب‌ِِ و‌اتوب‌ الیه،‌ وهو‌ارحم‌الراحمین. بعد یک هفته مجدد خواستم،آن را بخوانم که در حالت مکاشفه از ملائکه ندایـی شنیدم،که ما هنوز از نوشتن ثواب قرائت قبلـے فارغ نشده ایم...‼️ #التماس_دعا

سوره جمعه حتما بخونید و از ثوابش غافل نشین