یک فیلم هم از حاج آقا محمدی میزارم براتون که به طور کامل این مطلب رو با تصویر و مثال براتون توضیح میده. برای فهم دقیق تر میتونید فیلم رو ببینید و استفاده کنید. 👇

خوب سوال امروز اینه شاید تو اینستا و شبکه های مجازیم ببینید چرا وقتی یه مومن دچار بیماری یا بلا میشه میگیم آزمایش ولی وقتی یه کافر مریض میشه میگیم عذاب الهیه؟! چجوری میشه درد و مرض که یکیه چرا تو یکی میشه ازمایش تو یکی دیگه بلا؟! اگه دوست داشتین جواب بدین هم تو چالش ویراستی هم شرکت کنید https://virasty.com/samadzadeh_ir/1688021899642276098

خوب جواب این سوال ببنید صرف درک نشدن یک مطلب دلیل بر اشتباه بودن ان نیست و باید تحقیق کرد. صرفا اینطور نیست که همیشه بیماری و یا بلا برای مومنان آزمایش باشد و برای کافران عذاب حکمت های مختلفی دارد و اساسا این سوال خودش اشکال دارد. حدیث زیر از امام رضا (ع) می باشد و میفرماین: بیماری برای مؤمن مایه تطهیر و رحمت است و برای کافر مایه عذاب و لعنت، و بیماری همواره گریبان گیر مؤمن است تا آن که دیگر هیچ گناهی در وجود او باقی نماند. نشان میدهد یکی از دلایل بیماری مومنان امرزش گناهان کوچک و بزرگ اوست پس فقط آزمایش نیست. چند حکمت از بلا در زندگی انسان ها که از ایات و روایات برداشت میشود به این شکل است : * ایجاد حالت تضرع و خشوع و فروتنی در انسانها * امتحان و آزمایش بندگان * بازتاب و پیامد گناهان انسان * ارتقاء درجه و رتبه * بیدارشدن از خواب غفلت * عذاب الهی (به دلیل تكذیب آیات و نشانه های الهی و فرستادگان او) بیماری نوعی بلا و رنج و در راستای آزمایشات الهیست که با عنایت به حکمتهای مختلف "بلا"، مشخصا برای توجه بیشتر یا مکافات بی توجهی به خداوند و فرامین اوست برخورد انسان هم با آزمایشات و بلاها نقش مهمی دارد که عذاب باشند یا مایه کفاره گناهان و یا رشد پس بعضی مواقع هم این برخورد ما با بیماری هست که نشان میدهد این عذاب است یا بلا: "ما شما را به وسیله شرور یعنی بدی ها و بیماری ها و خیرات و نعمت ها امتحان می كنیم" (سوره انبیاء آیه 35) نکته دیگر اگر انسان زمان آزمایش و بلا ، متوجه خدا شود و صبر و رضا پیشه کند این "بلا" از مواردیست که مایه رشد و کمال او خواهد بود . از سوی دیگر هم اگر انسان در برابر بیماری، طریق كفر و ناسپاسی پیشه گیرد و به قضا و قدر الهی اعتراض كند، اجری نخواهد داشت و موجب كفاره گناهش نخواهد شد. حال اگر پیش از این کافر نیز بوده تنها عذابی بر عذابهایش اضافه شده است . پس اتفاقاتی که در دنیا اتفاق میفتد کوچک و بزرگ هیچکدام بدون حکمت نیست و زیاد ربطی به دیدگاه انسان ندارد مثلا در شبهه گفته شد بیماری که یکیست ! باید گفت : بنزینی که ماشینی را به آتش می کشد با بنزینی که سبب حرکت آن می شود واقعا اینجا یکیست ! پس بستگی دارد چگونه مورد استفاده واقع شود. امیدوارم که این مطلب هم مفید باشه ارادتمند یاعلی

خوب سوال امروز: میگین ما معتقدیم که خداوند به همه چیز چه گذشته و چه آینده و چه حال علم داره خوب پس خداوند خوب میدونه با علم خودش من این گناهو انجام خواهم داد پس چطور انتظار داره من خلاف علم خداوندعمل کنم و اون گناهو نکنم؟ و بخاطر این کارم منو عذاب میکنه؟! خوب بازم منتظر جواباتون تو ویراستی هستم😊👇 https://virasty.com/samadzadeh_ir/1688110314228097536

خوب جواب این سوال هم خیلی راحته و با کمی تعقل میشه بهش رسید: باید گفت که علم خداوند نسبت به افعال ما منافاتی با اختیار انسان ندارد. علم داشتن یک چیز است مجبور کردن به یک فعلی چیزی دیگر. برای فهم دقیق تر یک مثال میزنم تا راحت تر این مطلب را متوجه بشین: مثلا شما معلمی را در نظر بگیرین که یک امتحان گرفته است و با توجه به شناختی که در طول سال از دانش اموزان خود دارد میداند یکی نمره بهتری خواهد گرفت و بکی دیگر نمره کم. خوب آیا در اینجا معلم اجباری میکند که دانش آموز کم بگیرد یا او با اختیار خودش ان نمره را کسب میکند؟! آیا علم معلم تاثیری در عمل دانش اموز دارد؟! معلوم است نه، دانش اموز خودش برکه را مینویسد و معلم هم میداند کم میگیرد ولی دخالتی در این امر ندارد. یا مثال دیکر مثلا سریال حضرت یوسف را شما بارها دیده اید و سکانس هارا حفظ کردین و میدانید در این قسمت برادران یوسف او را در چاه میندازند آیا علم شما به این قضیه باعث میشود که روند سریال عوض شود یا مثلا چیزی تغییر کند؟! پس علم خدا هم نسبت به افعال ما همین شکل است و هیچ جبری نمی باشد یعنی خداوند به عمل اختیاری ما و همان اختیار ما علم دارد نه فقط به اعمال ما کذشته از آن ما فقط مامور به تکلیف هستیم و باید راه درست را برویم. مگر انسان میداند که خدا به چه چیزی علم دارد که بکوید میداند من گناه خواهم کرد یا نه؟! ما با قوه عقل و اختیار مکلف به راه درست و عمل هستیم و نتیجه در دست ما نیست پس این شبهه هم اشتباه است که خداوند میداند و انتظار دارد خلافش عمل کنیم نه علم خدا ربطی به اختیار انسان ندارد و انسان کاملا مختار و ازاد در افعالش هست. امیدوارم مفید بوده باشه و من الله التوفیق یاعلی

خوب سلام سوال امروز در مورد گردن گیری خداست😊 طبق این آیه خداوند میفرماید مَّا أَصَابَکَ مِنْ حَسَنَهٍ فَمِنَ اللَّهِ وَمَا أَصَابَکَ مِن سَیِّئَهٍ فَمِن نَّفْسِکَ وَأَرْسَلْنَاکَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَکَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِیدًا ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻧﻴﻜﻲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺭﺳﺪ ، ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺑﺪﻱ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺭﺳﺪ ، ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳﺖ . ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩم ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻱ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻳﻢ ، ﻭ ﮔﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ ﻛﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ. یعنی چی الان؟! آقا چرا هرچی خوبیه میگه از منه هر چی شره از شما😐 ها چجوری میشه مگه همه چی دست خدا نیس؟ چرا هر کار بد و شری میشه میندازه گردن ما هر چی خوبیه به اسم خودش میزنه؟! جواب👇

محمد صمدزاده: جواب این سوال هم با یکم دقت و تامل حل میشود. خوب شر از لحاظ عقلی از موجود محدود نیازمند رزائل اخلاقی دار جهل دار عاجز و... سر می زند در حالی که خداوند متعال غنی مطلق صفات حسنه عالم مطلق قادر مطلق است. پس اقتضای ایجابی شر را حضرت ایشان ندارند. پس شر از ایشان صدر نمی شود برای همین با توجه به این مسئله خداوند خود را منبع خیر معرفی میکند اما سوال این است پس خداوند که منبع خیر است این شر ها از کجا بوجود امده و منبع شر کجاست؟! در این مسئله باید به فلسفه وجود خیر و شر بپردازیم دانشمندان و فلاسفه و متکلمین شر را عدم خیر معرفی میکنند پس بحث خیر و شر بحث وجودی و عدمی هست یعنی نبود خیر باعث شر میشود. ما خیر مطلق داریم که همان خداوند متعال است و گفته شد اما شر مطلق نداریم حتی شیطان هم با اون همه شرارت شر مطلق نیست پس شیطان وقتی شر شد که با اختیار خود از خیر دوری کرد پس در اینجا خداوند شیطان را از اول شر نیافریده و بعد خود او شر شده است بنابر این شر مطلقی وجود ندارد که بگوییم که اری مثل خیر منشا شر و خالق شر هم خداست. یک مثال دیگر مثلا حیات و بینایی، چون امر وجودی اند، خیرند؛ ولی کوری و مرگ، از آن جهت که به نیستی و عدم برمی گردند، شرند. کوری، عدم بینایی است و مرگ، عدم حیات؛ اما برخی از موجودات مانند گزندگان، درندگان، سیل ها و زلزله ها وجود دارند که آن‏ها را شر می دانیم؛ ولی ذاتاً عدم نیستند، بلکه وجودهایی هستند که مستلزم نیستی و عدمند؛ یعنی موجب مرگ یا از دست دادن عضوی از بدن یا مانع رشد و رسیدن استعدادها به کمال می گردند. خوب پس آیا اگر آن‏ها موجب مرگ و بیماری نمی شدند، بد بودند؟! جواب واضح است خیر به خودی خود بد نیستند اکر موجب اینها نشنود در حقیقت آنچه ذاتاً بد است، همان فقدان حیات است. اگر درنده وجود داشته باشد و درندگی نکند، یعنی موجب فقدان حیات کسی نشود بد و شر نیست. اما یکی از اشکالات این است که عالمی یعنی عالم ماده که در آن خیر غالب بر شرور است، چرا به گونه ای خلق نشده است که اصلا شری در آن نباشد، به طوری که موجودات، همه خیر محض باشند؟ جواب این است که اگر عالم خیر محض باشد، دیگر این عالم، عالم ماده نخواهد بود، بلکه عالمی دیگر می شود. اگر سوال شود که چرا آتش که یکی از انواع موجودات مادی است که خیر آن بیش از شرش است، به گونه ای آفریده نشده است که هیچ شری به دنبال نداشته باشد؟ این سوال مثل آن است که بگویی که چرا آتش، غیرآتش قرار داده نشده است و مسخره به نظر می اید خوب محال است که آتش غیرآتش قرار داده شود جنس و خلقت اتش این است که بسوزاند و این سوختن می تواند برای غذا پختن باشد که خیر است و میتواند برای سوزاندن کسی باشد که شر است پس اینجاهم اتش به خودی خود شر نشده استفاده ان که چگونه است خیر و شرش را رقم میزند. خلاصه همه مطالب این شد که خداوند خیر مطلق است و بنابر این همه چیز را در عین خیر و خوبی خلق کرده حتی شیطان را اما گفته شد با توجه به اختیار برخی موجودات و انتخاب انها و یا جهل باعث ایجاد شر میشود پس خداوند حق دارد که بکوید من تماما خیرم و شر از خود شماست امیدوارم مفید بوده باشه مطالب یاعلی

ی کانال آوردم نگم براتون عالیه😍 همه چی توش هست هر چی بخوای استوری پروفایل هر چی بگی فقط کافیه دستتو بزنی روی این لینک پایین 👇👇👇👇👇 https://eitaa.com/megdad16

خوب بریم سراغ سوال امروز آیا خداوند عادله ؟ اگر هست پس چرا مثلا یک انسانی در یه خانواده مرفه بدون هیچ استرس زندگی به دنیا اومده و یکی در یه خانواده کارگر ؟ یا چرا یکی فلج به دنیا میاد یکی سالم؟! این چه عدالتیه؟!

جواب سوال امشب عدالت الهی یکی از مباحث پر حاشیه بوده از اول و خیلی شبهاتم بهش وارده اما در مورد عدل الهی ابتدا باید عدل رو معنی کنیم عدل یعنی چی؟! عدل به معنای قرار دادن چیزی در جای خودش است یا دادن حق کسی به خودش پس عدل در مقابله ظلم قرار میگیره و اگر حق کسی به کسی داده نشه طرف مقابل میشه ظالم. خوب اینجا سوال پیش میکنیم آیا کسی که از خدا میپرسه چرا منو نا بینا افریدی یا فلج افریدی یا مثلا منو تو خانواده فقیر به دنیا اوردی حقی داره؟! بهتره اینجوری بگم کسی که قبل از اینکه پا به عرصه وجود بزاره حقی براش هست؟!! خوب جواب عقلی اینه که نه موجودی که هنوز وجود نداره حقیم نداره پس نمیتونه چیزی از خدا طلب داشته باشه. خوب پس خداوند وقتی حق کسی گردنش نیست و کسی از خدا نمیتونه طلب داشته باشه پس عدالتش ثابته اینجوری به صورت عقلی بگم وقتی کسی حقی از خدا طلب نداره یعنی خدا بهش ظلمی نکرده کسیم که ظلم نکنه پس عادله خداوند هم پس عادله در اینجا پس اثبات میشه عدالت خدا یعنی اینکه خدا به کسی ظلم نمیکند. مطلب بعدی اینه کت برای فهم دقیق عدالت با معاد بهتر میشود به نتیجه رسید چگونه با معاد گفته شده که خداوند بر اساس داده هایی که به انسان داده از او حساب خواهد گرفت پس کسی که بیشتر داره بیشتر حساب پس میده کسی که نعمت کمتری داشته کمتر از او سوال میشه پس عدالت حقیقی خداوند در اون دنیا محقق خواهد شد داده های این دنیا هم بر اساس حکمت و اتفاقه نه لیاقت شاید کسی مثلا لیاقت اون ثروت رو نداشته باشه اما در این دنیا ثروتنمده ولی کسی دارای لیاقت باشه ولی فقیر باشه پس این دنیا استحقاقی نیست اتباقیه بر لساس روایت امیرالمومنین هم این مطلب اثبات میشه. ولی در اون دنیا همه چیز بر اساس استحقاقه و خداوند باید بر اساس عملکرد پاداش بده پس عدالت الهی در معاد نیز تحقق دارد مسئله بعدی هم جدا سازی عدالت از مساواته ما عدالت رو به معنای مساوات میگیریم گاهی اما چنین نیست مساوات عدالت نیست مگر جایی که افراد یکسان با حقوق یکسان برخوردار باشند در مورد مساوات و کم و کاستی هاهم بهتر میشود به عدل الهی جواب داد نوب ما برض کنیم همه سالم و همه پولدار و همه در عین رفاه به دنیا می امدند دیگر چه تکلیفی و چه زندگی اجتماعی ما خواهیم داشت؟! اگر کسی نیازمند پول نباشد ایا به دنبال حرفه برای کسب در امد خواهد رفت نخیر پس حکمت الهی است که برای این دنیا و مشاغل و رفع امور مردم همه را با خصوصیات متفاوت افریده و بر اساس این تفاوت انهارا قضاوت خواهد کرد ما نمیتوانیم بگوییم چون متفاوت هستیم از جهت داشته و یا استعداد خداوند عادل نیست گفتیم ما حقی نداریم اما میتوانیم بگوییم که اگر خدا با ما همه به طور یکسان برخورد کرد بپرسیم چرا با ما برخورد یکسانی داری کسی که سالم است حسابش با کسی که ناقص است جداست کسی که پولدار است با فقیر جداست و... پس اگر خدا با اینها یکسان برخورد کند ظالم است نه اینکه به انها به صورت یکسان داده و استعداد نداده است. امیدوارم مطالب رو فهمیده باشین یاعلی

خوب سوال امروز در نهج البلاغه است که حضرت علی(ع) به تحقیر زنان متهم شده فرازی از نامه آن حضرت به امام حسن(ع) است که با نام خطبه 31 شناخته می شود. در این فراز می خوانیم که حضرت میفرماید از مشاوره با زنان بپرهيز كه رأى آنها ناقص و تصميم شان سست است‏. خوب آیا این توهین به زنان نیست؟!