اولین نکته این است که بدانید بین کشور مسلمان و کشور دارای حکومت اسلامی تفاوت وجود دارد. ما کشور‌های مسلمان زیادی داریم، اما کشور‌های اسلامی زیادی نداریم. کشور اسلامی یعنی کشوری که براساس قوانین اسلام اداره شود. در میان کشور‌های اسلامی هم وضع متفاوت است. یعنی برخی کمتر به قوانین اسلامی پایبند هستند و برخی بیشتر. اجـازه دهیـد بـه یـک داسـتان جالـب اشـاره کنـم. یکـی از شخصیت‌های فرهنگـی تعریف می‌کرد روزی در قاهره، پایتخت مصر سوار تاکسی شده بودم. راننده از من پرسید اهل کدام کشور هستی؟ گفتم خودت حـدس بزن. اسم برخی کشور‌ها مثل لبنان و عراق را برد. جواب منفی دادم و به او گفتم من اهل اسلامی‌ترین کشور دنیا هستم. راننده بلافاصله به سمت من برگشت و گفت ایرانی هستی؟ جالب اینجاست که مصر خودش یک کشور اسلامی است. اینکه اثرات حفظ حجاب در ایران، نسبت به کشور‌های غربی و اسلامی چه بوده است را نیز می‌توان در آمار مربوط به جایگاه خانواده، امنیت، بهداشت، تحصیلات و... برای خانم‌ها مقایسه کرد. هرکسی مختار است سبک پوشش خود را انتخاب کند و ما باید به عقاید هم احترام بگذاریم،اما حد پوشش باید مشخص شود. همینطور هر شخصی در انتخاب محـل زندگی خود اختیار دارد. ولی آیا کسی می‌تواند به این بهانه در وسط یک میدان خانه بسازد؟ و بگوید هر کسی اختیار خود را دارد و مـن علاقه دارم اینجـا زندگـی کنـم؟ یـا فـردی بگویـد دلـم می‌خواهد بـا صدای بلند موسیقی گوش بدهم و در مقابل اعتراض همسایه‌ها بگوید به عقاید هـم احتـرام بگذاریـم؟! خیلـی از تعاریـف مثـل علاقه، اختیـار و عقیـده وقتـی جنبـه اجتماعی پیدا می‌کنند از حیطه شخصی خارج می‌شوند و براساس فرهنگ و قانون آن جامعـه تعریـف می‌شوند؛ بنابراین حـدود اختیار در محیط خصوصی و اجتماعی، متفاوت است. در اجتماع هر شخص موظف به رعایت قوانینی است که فرهنگ و عرف جامعه مشخص می‌کند و طبیعی است که در کشور ما که اکثریت قریب به اتفاق مردم مسلمان هستند، این قوانین از اسلام گرفته شده باشد. پـس احترام به عقاید دیگران، با رعایت حجاب در اجتماع اتفاق می‌افتد و یکی از مصادیق امور لازم برای امربه‌معروف و نهی از منکر نیز همین مسئله حجاب است. پس کشور اسلامی با کشور دارای حکومت اسلامی متفاوت است

اما بخش دوم سوال به‌نظر شـما چـرا جمهـوری اسـلامی بایـد روی حجـاب پافشـاری کنـد و بـرای آن این‌قدر توهیـن بشـنود و هزینـه بدهـد؟ آیا راحت‌تر نیست که پوشش و سایر محدودیت‌ها در روابط را آزاد کند و اجازه دهـد مـردم در ایـن لذت‌های مـادی غـرق شـوند و دیگـر کاری بـه حکومـت نداشـته باشـند؟ تمـام نظام‌های سیاسـی دنیـا نفـع خود را در ایـن می‌بینند کـه مـردم و به‌خصوص جوانـان در سـرگرمی و لذت‌های جنسـی غـرق باشـند و در عـوض خودشان بـه حکومت خود ادامه دهند؛ اتفاقی که در کشور‌های غربی ر خ داده است. جمهوری اسلامی نیز اگر صرفا حفظ قدرت و حکومت برایش مهم باشد، راحت‌ترین کار همین است! اما ازآنجایی‌که کرامت انسانی و رشد استعداد‌های انسان برای جمهوری اسلامی مهـم اسـت، روی ایـن اصـل ایسـتاده اسـت و بـرای آن هزینـه می‌دهد و شـهید تقدیـم می‌کند. برای روشن شدن اهمیت این اقدام، کافی است به سند زیر دقت کنید: در سال ۲۰۰۱، شاهزاده بندر بن سلطان، سفیر عربستان سعودی در واشنگتن، در گفت‌وگویی کـه بـا نیویورک‌تایمز انجـام می‌دهد، دربـاره مقایسه عربسـتان امـروز و ایران زمان شاه می‌گوید دهه ۱۹۶۰، شـاه ایـران تعـدادی نامه محرمانـه بـه ملـک فیصل پادشاه عربستان نوشت. وی در یکی از آن‌ها نوشته بود: برادرم! از تو خواهش می‌کنم دسـت بـه مدرنیزاسـیون بـزن. درهـای کشـور خود را بـاز کـن. آموزشگاه‌های مختلـط پسـران و دختـران را بـاز بگـذار. دیسـکو برگـزار کـن. مـدرن بـاش، وگرنـه تضمیـن نمی‌کنم کـه بتوانـی تاج‌وتخت خودت را نگه‌داری» یعنی همین کاری که امروز بن سلمان در عربستان انجام می‌دهد. کنسرت‌های مختلط و انواع برنامه‌های آزاد برای جوانان برگزار می‌کند تا دیگر کسی به اقدامات جنایتکارانه او مانند حمله به یمن یا اعدام بیش از ۸۰ جوان معترض در یک روز و یا قتل شیعیان توجه نکند. در پایان خوب است به محیطی که محمدرضا پهلوی در جامعه برای مشغول کردن جوانان به فساد و بی‌بندوباری ایجاد کرده بود اشاره کنیم.

خوب شبهه امروز که به همه چیم میشنوید میگن دلت پاک باشه ایمان و دینداری که به حجاب و اینجور چیزها نیست… خدا خودش میبخشه!

در پاسخ این سوال باید بگیم که واجبات دین فقط دروغ نکفتن و ظلم نکردن و... نیست نماز و روزه و حجاب و... هم جز واجبات دینه دوما که ما هیجا فقط ایمان داشتن کافیست نداریم ایمان با عمله همیشه انسان به چیزی باور باید داشته باشد بعد بهش عمل کنه اما بعد در پاسخ به این سؤال باید پرسید که پاک بودن دل، با کدام شاخص اندازه گیری میشه؟ اگر قراره خود شخص بخواد پاکی دلش رو تأیید یا تکذیب کنه، به عبارتی همه مردم در سطح عالم این ادعا رو دارن و اساسا «همه دل پاکند!» به قول اقای علوی نسب در ویراستی که گفت حتی یک وهابی داعشی نیز با این ادعا میتونه دست به هر کاری بزنه و در آخر بگه از دیدگاه من دل باید پاک باشه و دل من پاکه!! بنابراین خود شخص نمیتواند مشخص کننده پاکی دلش باشه. اما آن شاخصی که میتونه پاک بودن دل همه انسان ها را تشخیص دهد و مشخصات یک دل پاک را تعیین کند، خداوند است که همه انسان ها را آفریده و از احوال و اعمال همگان مطلع است. همین خداوند ملاک پاکی دل و «قلب سلیم» رو ایمان به خودش دانسته و در همه کتاب های آسمانی، ایمان به خودش را واجب و لازم اعلام فرموده است. مگر میشود کسی دلش پاک باشد و ایمان به خدا داشته باشد، اما به دستورات پروردگار عالم گوش فراندهد؟!!! به قول یک عزیزی میشه مگه من کسیو دوست داشته باشم بعد حرفشو گوش ندم و باز بگم مهم دلمه که دوست دارم؟! اگر از تمام عقلای عالم این سؤال را بپرسید، در جوابش میگویند: خیر!! انسانی که دلش پاکه و ایمان به خدا داره، قطعا همه دستوراتش را اجرا میکنه. حاج آقای قرائتی در یکی از سخنرانی ها بیان کردند: ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ میگویند: ﺑﺎﺑﺎ ﺩﻟﺖ ﭘﺎﮎ ﺑﺎﺷه، کافیه… نماز هم نخوندی نخون… روزه نگرفتی نگیر… به نامحرم نگاه کردی اشکال نداره و… فقط سعی کن دلت پاک باشه !!! ﺟﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ : ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﺩﻝ ﭘﺎﮎ برایش ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮﺩ ﻓﻘﻂ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺁﻣﻨﻮﺍ ‏] ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ : ﺁﻣَُﻨﻮﺍ ﻭَ ﻋَﻤِﻠُﻮﺍ ﺍﻟﺼَّﺎﻟِﺤﺎﺕ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻢ ﺩﻟﺖ ﭘﺎﮎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻢ ﮐﺎﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷه یه موال قشنگیم هست که میگه ﺍﮔﺮ ﺗﺨﻤﻪ ﮐﺪﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻨﯽ ﻭ ﻣﻐﺰﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﯼ ﺳﺒﺰ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ . ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﮑﺎﺭﯼ ﺳﺒﺰ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ . ﻣﻐﺰ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻢ ﺩﻝ؛ ﻫﻢ ﻋﻤﻞ در پایان باید گفت ادعای پاکی دل از سوی کسی که به دستورات قطعی خداوند عمل نمیکند و اهمیتی برایشان قائل نمیشود، کاملا اشتباه و نادرست است… در بخش دوم هم خدا میبخشه! در رحمانیت خدا شکی نیست اما خداوند کنار رحمانیت عدالت هم داره اینطور نیستکه اونی که به خودش زحمت داده تو گرما سختیرو تحمل کرده زیر چادر با اونی که بیخیال دستورش بودرو یکی کنه قطعا یکی اجر داره و یکی مجازات و خدا اصلا همچین کاریو بکنه عدالتش زیر سواله رحمانیت در جاییست که جهل به موضوع باشه و خطا سهوی باشه نه اینکه تو بدونی گناهه و باز انجام بدی و بگی خدا میبخشه خدا خودش گفته من اینو نمیبخشم بعد تو چطور میگی میبخشه پس بخاطر تنبلیو شیرینی گناه انتظار بخشش بی جا از خداهم نداشته باشیم یاعلی التماس دعا

سوال امروز من هر کاری میخوام بکنم این جسم مادیم انجام میده حتی تصمیم گیری هامم توسط مغزم انجام میشه پس حقیقت من همین جسم مادیمه و نیازی به روح ندارم:/ پس این یعنی من همین جسمم و روحی وجود نداره اگه باشه هم هیج نقشی نداره

پاسخ سوال امروز من هر کاری میخوام بکنم این جسم مادیم انجام میده حتی تصمیم گیری هامم توسط مغزم انجام میشه پس حقیقت من همین جسم مادیمه و نیازی به روح ندارم:/ پس این یعنی من همین جسمم و روحی وجود نداره اگه باشه هم هیج نقشی نداره برای اثبات اینکه حقیقت من این جسم مادی هست یا ن مثالی رو مرور میکنیم مثال عینک واقعیت مجازی یا عینک vrهست ما یه کودک رو فرض میکنیم که از ابتدای خلقت این عینک به چشم هاش هست، بخاطر وجود حسگر هایی هر موقع اراده به انجام کاری میکند ان شخصیت درون عینک اون کار رو انجام میدهد بخاطر این هماهنگی این کودک فرض میکند که تمام حقیقتش همین کاراکتر درون بازی است اما اگه عینک رو از چشم هاش بر داریم با یه حقیقتی روبه رو میشه فرای اون چیزی که تصور میکرد مثل ما ادم ها که هر وقت اراده کردیم کاری انجام بدیم، این بدن مادی انجام داد فک کردیم تمام حقیقت ما همین بدن است.... بحث بعدی اینکه من اگه اسیب ببینم باید تموم بشم! باید بمیرم ولی چرا وقتی جسمم اسیب میبینه، اون منِ از بین نمیره؟! این نشون دهنده ی حقیقت بزرگتر من نیست؟! راه های دیگه ای هم برای اثبات حقیقت فراتر هست مثل رویای صادقه یا تجربه ی نزدیک به مرگ مثال رویای صادقه،. مثال خواب شهید مطهری است شهید مطهری در خواب فردیو میبینند که گرفتاری ای داشتن و شماره ای رو به ایشون میدن. وقتی شهید از خواب بیدار میشن با اون شماره تماس میگیرن و متوجه میشن چیزی که در خواب دیدن حقیقت داشته اگه شهید مطهری اون جسم بود که باید در اتاق خواب می بودن و ادراکی نسبت به اطرافشون نداشتن و از حقیقتی مطلع نمیشدن! اما اینکه ایشون در خواب به عوالم دیگه سفر کردن و اطلاعاتی رو بدست اوردن گویای این هست که حقیقتی فرای جسم دارند برای تجربه ی نزدیک به مرگ باید بگیم که افراد زیادی با عقاید و دین های متفاوتی از کشور های متفاوتی دچار یه اتفاق شدن در این اتفاق شخص از نظر علمی میمیرد و اعضای بدنش از کار میفتن و از لحاظ علمی دیگر ن ادراکی دارن، ن اگاهی ای کسب می‌کند و... اما این افراد بعد مدتی دوباره به دنیا باز میگردن و از اتفاقاتی صحبت میکنند که در مدتی که از لحاظ علمی مرده بودن رخ داده بود و. این هم نشان دهنده ی این هست که ما حقیقتی فرای این بدن داریم چون اگر بدن بودیم نباید هیچ ادراکی نسبت به اطرافمون میداشتیم پس من تن با منه من فرق داره و جسم یک بعد مادی فقط از انسانه یاعلی مولا

شبهه آکل و مأکول یکی از قدیمی ترین اشکالاتی است که در باره معاد جسمانی مطرح شده و خلاصه آن چنین است: فرض کنید انسانی به هنگام قحطی و گرسنگی شدید، از گوشت انسان دیگری تغذیه کند، به طوری که همه یا قسمتی از بدن انسان اول، جزء بدن انسان دوم شود، آیا اجزای بدن انسان اول در رستاخیز از بدن انسان دوم جدا می شود، یا نمی شود؟ اگر بگوییم می شود، بدن انسان دوم ناقص می گردد، و اگر بگوییم نمی شود، بدن انسان اول ناقص می شود. حالا، اگر این دو نفر یکی مؤمن باشد و دیگری کافر، اگر ماده بدن مؤمن کمبودی داشته باشد، باعث می شود اجزای بدن او به همراه بدن شخص کافر وارد جهنم شود، و اگر ذرات شخص مشرک، جزو بدن موحد شود، باعث می گردد ذرات بدن کافر به خاطر شخص مؤمن به بهشت رود. این دو صورت بر خلاف عدالت پروردگار است؛ پس معاد جسمانی امکان نخواهد داشت.

جواب این اشکال به صورت خلاصه چنین است: نمود هر انسان، وابسته به روان او است، نه کالبد جسمانی؛ زیرا بدن ما پیوسته در حال دگرگونی است، از این رو بدن معینی در تشخص انسان معتبر نیست، بلکه یک کالبد مبهم و غیر معینی می تواند تشکیل دهنده شخصیت جسمانی وی باشد؛ زیرا جسم همچون ماده سیالی است که صورت های گوناگون می پذیرد و قابل پذیرش صورت های مختلف است. از این نظر برای جسم مادی ما ثبات و بقایی متصور نیست؛ بلکه تنها در پناه روح است که کالبد تشخص پیدا می کند و ذرات بدن را می شود به صاحب اصلی آن نسبت داد و گفت: دست، یا پای فلانی، و یا این عضو را از بدن فلانی قطع کردند و مانند این انتسابات؛ در حالی که اگر بدن خاک شود و به میوه تبدیل گردد، انتساب فوق از بین می رود. پاسخ تفصیلی مهم ترین ترفندی که از روزگار کهن تا کنون دست آویز منکران معاد جسمانی قرار گرفته است، شبهه آکل و مأکول است. این اشکال طی گذشت زمان و تحولات علمی، صورت های مختلفی پیدا کرده است، تا امروز که به صورت فریبنده تری در آمده است. شکل های مختلفی که ایراد مذکور به خود گرفته در سه مو ضوع خلاصه می شود. 1. چگونه ذرات پراکنده بدن جمع می شود؟ 2. بدن محشور کدام است؟ 3. کمبود بدن ها از روان ها چگونه جبران می شود؟ و ذرات پراکنده به چه صورت جمع می گردد. در آغاز، اشکال بدین صورت طرح می شود: اگر گوشت بدن مؤمنی به شکلی جزء بدن شخص کافری قرار گیرد، جای شبهه نیست که مطابق اصل قطعی "بدل ما یتحلل" یا تولید مثل سلول ها، اجزای بدن مؤمن جزو بدن کافر خواهد شد؛ بنابراین اگر در قیامت اجزای بدن هر کسی بازگشت کند، یکی از آن دو بدن ناقص خواهد ماند. در این صورت آن کالبد ناقص، یا جسم مؤمن است، یا کالبد کافر؛ اگر ماده بدن مؤمن کمبودی داشته باشد، باعث می شود اجزای بدن او به همراه بدن شخص کافر وارد جهنم گشته و عذاب شود؛ و اگر ذرات شخص مشرک، جزو بدن موحد شود، باعث می گردد ذرات بدن کافر به خاطر شخص مؤمن، به بهشت رود. این دو صورت بر خلاف عدالت پروردگار است. پس معاد جسمانی امکان نخواهد داشت. در تصویر دوم، اشکال از دیدگاه وسیع تری مطرح شده، چنین گفته می شود: اگر آدمی طعمه درندگان صحرا و یا ماهیان دریا شود، یا در بیابان خوراک کرکس و لاشخوران قرار گیرد، و جزو بدن آنها شود، چگونه امکان دارد ذرات پرا کنده - با این وضع - دوباره بدون کم و زیاد جمع شود و به صورت بدن سابق دنیوی درآید؟! پاسخ متکلمان متکلمان مسلمان به این شبهه، دو جواب داده اند که به طور فشرده نقل می شود: 1. اکثر دانشمندان علم کلام و عقاید در جواب گفته اند: خدا ذرات اصلی بدن مؤمن را از دستبرد حوادث حفظ می کند و نمی گذارد جزو ذرات اصلی بدن کافر قرار گیرد. اصولاً ذرات بدن هیچ انسانی جزو بدن دیگری نمی شود و آنچه جزو بدن انسان یا حیوان دیگر می گردد، اجزای زاید بدن مأکول است، اما ذرات اصلی از دگرگونی کاملاً محفوظ می ماند. این نظریه شاید در زمان گذشته قانع کننده بود، ولی به هیچ وجه امروز قابل قبول نیست؛ زیرا از نظر فیزیولوژی سلول های بدن آدمی در حال تغییر و جایگزینی است؛ بنابراین اگر بدن انسان طعمه حیوان قرار گیرد حتماً جزو بدن او خواهد شد، ولی به جهت تغییرات دایمی سلول ها پس از مدتی، یا به شکل نیرو و یا به صورت فضولات به خارج از بدن خواهد ریخت. تنها سلول های عصبی و ماهیچه ای و مغز است که تا پایان عمر باقی خواهد ماند؛ سپس به صورت مواد خاکی درآمده و جزو مواد تشکیل دهنده بدن دیگری خواهد گردید از این جهت ماده ثابتی به نام ذرات اصلی - که متکلمان مدعی آن هستند - در بدن نداریم.[1] 2. دومین جوابی که متکلمان و محدثان مسلمان، به این شبهه داده اند، این است که بدن آدمی با فرا رسیدن مرگ متلاشی و پراکنده می گردد، ولی طینت که مایه اصلی حامل تمام خصوصیات فردی هر انسانی است به عنوان هسته اصلی کالبد جسمانی در قبر باقی می ماند و بر گرد خود می چرخد و جزو بدن هیچ انسانی نمی شود، فرضاً اگر هم وارد جسم دیگری شود، مجدداً خارج می شود. به مجرد این که قیامت بر پا شود طینت ها به جنبش در آمده و بدن اخروی را با تمام ویژگی های دنیوی می سازند. بنابراین، در خمیر مایه اصلی جسم انسان آکل و مأکولی صورت نمی گیرد و عدم کشف علوم طبیعی دلیل بر نبود طینت نیست. در این که طینت چیست، عقاید گوناگون وجود دارد. برخی گفته اند مقصود از طینت نفس ناطقه است. عده ای گفته اند همان طینتی است که سعادت و شقاوت انسان بدان بستگی دارد. گروهی برآنند طینت همان ذرات اصلیه است و جمعی براین باورند که جسم مثالی و برزخی است. پاسخ فیلسوفان

فیلسوفان الاهی پاسخ دقیق تری داده اند؛ آنان می گویند: نمود هر انسان، وابسته به روان او است، نه کالبد جسمانی؛ زیرا بدن ما پیوسته در حال دگرگونی است، از این رو بدن معینی در تشخص انسان معتبر نیست، بلکه یک کالبد مبهم و غیر معینی می تواند تشکیل دهنده شخصیت جسمانی وی باشد؛ زیرا جسم همچون ماده سیالی است که صورت های گوناگون می پذیرد و قابل پذیرش صورت های مختلف است. از این نظر برای جسم مادی ما ثبات و بقایی متصور نیست؛ بلکه تنها در پناه روح است که کالبد تشخص پیدا می کند و ذرات بدن را می شود به صاحب اصلی آن نسبت داد و گفت: دست، یا پای فلانی، و یا این عضو را از بدن فلانی قطع کردند و مانند این انتسابات؛ در حالی که اگر بدن خاک شود و به میوه تبدیل گردد، انتساب فوق از بین می رود. طبق این پاسخ، شبهه آکل و مأکول از ریشه ویران می گردد؛ زیرا در این ترسیم لازم نیست در جهان آخرت همان بدن معین که در تاریخ خاصی طعمه درندگان صحرا و یا ماهیان دریا قرار گرفته و جزو بدن حیوان شده، همان ذرات- با تمام مشخصات- دوباره بازگشت کند؛ زیرا ممکن است از ذراتی - که در گذشته- از بدن او جدا شده - چه به صورت چرک و فضولات چه به صورت انرژی و غیره -کالبدی ساخته شود و روح بدان تعلق پیدا کند. بدون تردید به هنگام ارتباط روح به آن جسم، انسان صورت اولیه خود را باز خواهد یافت. عقیده ای که از نظر اسلام ضروری است، همان شناخت ابتدایی انسان ها است؛ بدین معنا که در صحرای محشر افرادی که در زندگی دنیوی یکدیگر را می شناختند با دیدن یکدیگر خاطرات گذشته آنها تجدید شود و یکدیگر را بشناسند وجود همان ذرات و سلول هایی که در دنیا انسان ها حمل می کردند، در قیامت ضرورت ندارد. در روایات بسیاری آمده است؛ افراد نابینا و کسانی که ناقص العضو بوده اند در رستاخیز سالم محشور می شوند؛ در حالی که اگر بازگشت همان ذرات، ضروری باشد، باید آن ذرات با همه مشخصات بازگشت نماید، از طرفی دیگر باید اعتراف کرد تغییرات چشمگیر و قابل توجهی در بدن اخروی ایجاد گردیده در همان حال مشخصات فردی نیز تا حدودی محفوظ می ماند و افراد با هم اشتباه نمی شوند، بلکه امکان دارد فقط به مقدار معینی از مواد بدن ساخته شود و روح با خلاقیت مخصوصی که دارد، به ضمیمه جسم ثابت، کالبد خاکی را به صورت مناسب درآورد و با طینت- که در روایات است و منشأ آدمی است- بیامیزد آن گاه تمام خصوصیات انسان باز می گردد و خاطرات گذشته و کردار فرستاده شده و پس انداز شده، تجدید می شود. وی هم خود را می شناسد و هم دیگران را، و افراد دیگر نیز او را خواهند شناخت. پاسخ حکمت متعالیه ملا صدرا بنیان گذار حکمت متعالیه به این شبهه (شبهه آکل و مأکول) چنین پاسخ می دهد: شخصیت و حقیقت هر انسانی به نفس و روح او مشخص و معین می گردد، نه به کالبد مادی. آن بدنی که در تشخص و هویت انسان دخیل است، یک امر مبهم و نا مشخص است؛ زیرا جسمی که پیوسته در حال تغییر و تبدیل است، چگونه می تواند شخصیت و هویت انسان را مشخص کند، در صورتی که مجموعه ارگانیزم بدن پیوسته عوض می شود؛ حتی سلول های استخوانی آن نیز هر چند سال یک بار به کلی تغییر می کند. به همین جهت بدن و کالبد متغیر نمی تواند هیچ گونه ثبات و اصالتی داشته باشد. بنابراین، جسم متغیر و کالبدی که همواره در تبدل است، نمی تواند تعین و تشخص داشته باشد. به همین دلیل نمی توان گفت چون بدن زید را حیوانی خورده است، روز قیامت نمی تواند محشور شود؛ زیرا این بدن یا مأکول است و یا آ کل و خورنده، بلکه مشخص کننده بدن هر انسانی روح است. وقتی روان زید به بدنی تعلق گرفت، آن بدن همان بدن زید است، بلکه هر چیزی که نفس و روح بدان تعلق یافت، همان چیز عین بدن او است. گویی با همین جسم در دنیا زیسته و سرد و گرم دنیا را چشیده است. به اعتقاد ما آ نچه در حشر بدن ها لازم است، برانگیختن بدن ها از قبر است به طوری که آشنایان یکدیگر را بشناسند و بگویند این شخص همان شخص مورد نظر است و خود او است. بدن هر انسانی در صورت تعلق روح بدن او می شود و گرنه یک مشت خاک بیشتر نیست. براین باور لازم نمی آید وجود و هویت زید تبدل پیدا کند، همان گونه که اگر کسی چهره اش زشت و کریه شود و یا دست و پایش را قطع کنند، هویت و تشخصش دگرگون نمی شود. آیا کر و کور و فلج و پیر و جوان لازم است به همان شکل محشور شوند؟ جواب منفی است، بلکه انسان در قیامت، کامل و تمام عیار محشور می گردد. روایات معصومان براین حقیقت صراحت دارد. برای آگاهی بیشتر در این موضوع می توانید به کتاب های کلامی، فلسفی و تفاسیری که نام تعدادی از آنها در زیر می آید مراجعه کنید؛ مانند: 1. معاد در نگاه عقل و دین، شریعتی سبزواری، محمد باقر. 2. اسفار اربعه، ملاصدرا، ج 9. 3. تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، ناصر. 4. معاد و جهان پس از مرگ، مکارم شیرازی، ناصر. 5. عقاید اسلامی در پرتو قرآن، حدیث و عقل، سبحانی، جعفر.

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین فرا رسیدن ماه محرم رو خدمت حضرت زهرا و امام زمان عج و همه عزیزان تسلیت عرض میکنم. حرم خواهر سلطان حضرت معصومه سلام الله علیها هم مشکی پوش شد. نائب الزیاره همتون هستم