شب آرامی بود می‌روم در ایوان، تا بپرسم از خود زندگی یعنی چه؟ مادرم سینی چایی در دست گل لبخندی چید، هدیه‌اش داد به من خواهرم تکه نانی آورد، آمد آنجا لب پاشویه نشست پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد شعر زیبایی خواند، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین با خودم می‌گفتم: زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست رود دنیا جاریست زندگی، آبتنی‌کردن در این رود است وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده‌ایم دست ما در کف این رود به دنبال چه می‌گردد؟ هیچ!!! #سهراب_سپهری

آن بت که رخش رشک گل و یاسمن است وز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است دیدم به رهش ز لطف چون آب روان آن آب روان هنوز در چشم من است

واقعا کسایی که عاشق ادبیات باشن میفهمن رشید کاکاوند و دکتر اسماعیل آذر چه نخبه هایی هستند توی ادبیات و درک مفاهیم شعر ها

چون عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود چه دانستم که این دریا چه موقع خون‌فشان دارد

امشب سر دریا شدنم شرط ببنید این چشم قرار است که تا صبح ببارد

ما را دل از کشاکش دنیا شکسته است این کشتی از تلاطم دریا شکسته است

گیرم که به دریا نرسیدی چه غم ای رود خوش باش که یک چند در آن راه دویدی‌