روضه‌ی مصوره هرطرف رو که نگاه میکنی یه تیکه از روضه‌ی آقا بهت یادآوری میشه. سهم من هم تماشا کردن ضریح شما از دوره.

من ناامیدم، و تو ابوالفضل ناامیدهایی🤍/*

و در نهایت از ما استخوان هایی می‌ماند که تو را بسیار دوست دارند.. حسینِ من.

کربلا، دیدی آخرش به هم رسیدیم :)؟ امید روزای ناامیدی..

از اینکه دوستیمون بعد از اینهمه سال عمیق‌تر شده خیلی خوشحالم. خوشحالم که یه نسترنِ خیلی مهربون و خوشگل و دلقک کنارمه که کلی باهاش بهم خوش میگذره و کلی میتونم باهاش حرف بزنم بدون اینکه ذره‌ای جاجم کنه. خوشحالم که دارمت، خوشحالم که میتونم همیشه رو یکی حساب باز کنم و یکی هست که حالم باهاش خوبه. تولدت مبارک هم‌سایدی و نسترن مهربونم :)💙

حرف بسیار بود و وقت کم فقط نگاهت کردم.

کاش حافظه‌ام دوباره مثل قبل، خاطرات و خوب و نگه داره و انقد فراموش نکنه. من فقط یادم میمونه که چقد فلان جا و فلان لحظه حالم خوب بوده، یادم نمیاد که چه اتفاقی باعث این شده که حالم خوب باشه.

از حافظه‌‌ی داغونم خستم!!

پسر بزرگ نکردم که دست و پا بزند..

:)