امام علی(ع): روزگار دو روز است. روزی با توست و روزی برتو، اگر با تو بود سرمست نشو و اگر بر تو بود بیقراری مکن.

«رَوِّحُوا أَنْفُسَكُمْ بِبَدِيعِ اَلْحِكْمَةِ فَإِنَّهَا تَكِلُّ كَمَا تَكِلُّ اَلْأَبْدَانُ» ترجمه: جان‌های خود را با حکمت‌های تازه آسایش دهید؛ چرا که همانا جان‌ها نیز مانند بدن‌ها خسته می‌شوند. امام علی (ع) در این حدیث به یک نکته روان‌شناختی عمیق اشاره می‌کنند: همان‌طور که بدن با کار مداوم فرسوده می‌شود و نیاز به استراحت و تغذیه دارد، روح و جان انسان نیز با تکرار، یکنواختی و فشارهای روزمره خسته و افسرده می‌شود. «بَدِيعِ الْحِكْمَة» یعنی حکمت تازه و نو؛ نه تکرار مکررات. یعنی انسان باید هر روز با یادگیری نکته‌ای جدید، شنیدن سخنی نغز، یا اندیشیدن در معنای تازه‌ای، به جان خود نشاط ببخشد. اگر احساس بی‌حالی، بی‌انگیزگی یا افسردگی روحی دارید، تنها استراحت جسمی کافی نیست؛ باید ذهن و جان را با «غذای معنوی تازه» تغذیه کنید: یک آیه، یک حدیث، یک کتاب، یک گفت‌وگوی حکیمانه، یا تأملی نو در هستی.

فکت تقریبا نامحبوب: نهج‌البلاغه یکی از خفن ترین کتاب های توسعه فردی و روانشناسی دنیاست. مهم نیست چه اعتقادی دارید یه چشم گلوآپ بهش نگاه کنید و هر روز ازش چیز یاد بگیرید.نهایتا نتیجشو می‌بینید.

خیلی عصبانی میشم وقتی چیزی که آدم ها با 5 سال تمرین یاد میگیرن رو من تو 2 ساعت نمیتونم کامل و بی نقص انجام بدم .

آخ خدایا این ترس از مرد چیه آخه. یه اسنپ سوار میشم میمیرم تا برسم. این ترس از مرد چیه که توی کوچه خلوت خدا خدا می‌کنم سالم برسم خونه. این ترس از مرد چیه که حتی توی مکان های شلوغ ترس دارم. این ترس از مرد چیه که می‌تونم نگاه بد رو حتی روی پوشش درست هم احساس کنم و باز هم فکر می‌کنم مشکل از من هست.