هوووف چقد سخته با آدمایی زندگی کنی که عمیقاً باهاشون متفاوتی... اونا تو رو نمیفهمن و باعث ناراحتی ت می‌شن ولی گناهی ندارن... این تویی که متفاوتی! سختی‌ش اینه که حتی نمیفهمن تو ناراحت می‌شی... از هزاران هزار غم تو دلت حتی روحشون هم خبر نداره... خیلی سخته...هوووووف

همه مون همش میگیم هیچ کس ما رو درک نمی‌کنه همش گله می‌کنیم کسی نبود مارو درک کنه، بفهمه، به علایق مون احترام بزاره و استعداد های درونی مون رو کشف کنه خب پس با این حساب هشتاد نود درصد آدمای زمین، « درک نشده» اند! شاید این به این معنیه که یه کم هم باید به جای اینکه دنبال این باشیم ما رو درک کنند، خودمون دیگران رو درک کنیم؟ ها؟

این که انقد گریه کنی که به خودت بیای ببینی یقه لباست از اشکات خیس شده واقعاً جالبه..! تا حالا دقت نکرده بودم !!!

خب من یه برونگرا ام و دیگه به اینجام رسیده-_- دلم واسه هوای بیرون تنگ شده واقعاً نمیتونم دیگه تحمل کنم

این فضای مجازی واقعاً گند زده تو زندگی آدم به نظرم توانایی داره به شدت آدما رو داغون کنه

الان داشتم فکر می‌کردم و به این نتیجه رسیدم👆

من چرا اینجوری ام؟ برای چندمین بار دارم لحظه‌ گرگ و میش رو می‌بینم و با اینکه تا ته داستان رو می‌دونم حقیقتاً به شدت از شهادت احسان متأثر شدم ینی واقعاً در حدی که قلبم از اول این قسمت تا آخرش داشت می‌اومد تو دهنم و من یه نوجوون ۱۳ ساله نیستم خیر سرم یکی دو سال دیگه میشه ۲۰ سالم:/ خب این از همون رفتاراییه که قرار نیست تا آخر عمر کنار بزارم :)

وای هنوزم خیلی ناراحتم واسه احسان :(

خوبه که می‌دونم احسان فقط یه شخصیتِ ساخته شده توسط نویسنده س:/ خدایا شفامو بده زودتر

جوون مردم :(

چی می‌شد اگه می‌شد رفته ها از اون دنیا واسه مون پیام و ویس بفرستن... یا گاهی زنگ می‌زدند بهمون... مثلاً یه سری باجه های تلفن مخصوص دو دنیا بود ... کوپن داشت هر آدمی ... یه تعداد محدودی در ماه میتونست تماس بگیره با اون دنیا اما تماس از طرف اون دنیا محدودیت نداشت دیگه، هر چقدر رفته ها مشتاق باشن به حرف زدن، اون شخص مجازه باهاشون صحبت کنه! یا کاش نامه هایی هر ماه می‌رفت و می‌اومد! یا حداقل کاش خواب رفته ها رو دیدن اینقدر سخت و مخصوص یه عده ی خاصی نبود :( کاش می‌شد ببینمت...:( #د_ح #خیال_پردازی_های_شبانه_من

یه وقتایی شدیداً دچار اضطراب و دلهره می‌شوم ولی نمیدونم چرا! یعنی اینطوریه که یک آن به یک مسئله ای فکر می‌کنم و در اون باره فوق العاده نگران می‌شوم، بعد آنقدر در نگرانی م فرو می‌رم که هرچی فکر می‌کنم چرا نگرانم یادم نمیاد :||| در این حد عجیب غریب:/ اینم بگم یه ویژگی ای دارم برای هیچ یک از مسائلی که افراد عادی نگرانش می‌شوند هیچ وقت نگران نیستم بلکه برای مسائلی استرس می‌گیرم که هیییچ اسکولی استرسشون رو نداره:/// بله! این منم دوستان!