اون لحظه ی بعد سال تحویل، تو خیابون و مکان های عمومی که همه _آشنا و غریبه_ فارغ از تفاوت هاشون مثل دوستای نزدیک عید رو تبریک می‌گن و به هم چیز میز تعارف می‌کنن حس می‌کنم یه قدم به جامعه ایده‌آل مون نزدیک شدیم!

و اون لحظه رو دوست دارم

و البته نمیخوام بگم ولی نمیتونم اینو نادیده بگیرم که این عید کمی _فقط کمی_ غم داره! ولی خب We're not gonna care about this☺️

بنابر این سال نوتون پر خیر🌱

(سه چار دقیقه زودتر)

«حوّل حالنا الی احسن الحال»

بزار بگم با اینهمه درگیری های روحی فراوونی که دارم و خودم هم بهش واقفم، وقتی دکترم _دکتر جسم_ گف مشکلت روحیه و با مشاوره و تراپی و این داستانا حل میشه واقعاً وحشت کردم، لیترلی تریفاید! واقعاً به هم ریختم نمیدونم چرا انگار تا قبلش یه درصد امید داشتم که جزء اون دسته نادرِ آدمای همه جوره سالم باشم و بعد با اون حرفِ دکتر، روی ناسالمی‌م مهر تأیید زده شد. انگار یه دفعه دریافتم هیچ راه فراری از همه درگیری هام نیست چون یه فرد خارجی غیر از خودم فهمیده بود اون ها وجود دارن! انگار دیگه راهی نبود برای نقش بازی کردن و وانمود کردن به اینکه پرفکت و سالم ام!

«_اما لااقل یکبار هم که شده سری به این دل های فراموش شده بزنید! سری به این خانه های سرد و متروک بزنید و بعد هرچه دلتان میخواهد بگویید آخر به ما هم حق بدهید که انتظار داریم...»

بعد از ۲۳۹ صفحه با خوندن این یه جمله در یک آن به درک عجیب و فوق‌العاده ای رسیدم. داره راست میگه! زیستن این زندگی که برامون مقدر شده چندان هم سخت نیست:)) مسئله همینه، «زیستنِ یک زندگی» 📖 کتابخانهٔ نیمه‌شب

"حسِ ناتوانی و زمین خوردگیِ مفرط"

have you ever missed someone you've never met?

a lot..so much..