"حسِ ناتوانی و زمین خوردگیِ مفرط"

have you ever missed someone you've never met?

a lot..so much..

_

از گذشته متنفرم

آه خدایااا منظورم فقط این بود که فراری ام.

دیگه حتی به آینده هم رغبتی ندارم

وقتی فکر می‌کنم می‌بینم هیچ وقت دلم نمی‌خواست انقد ضعیف باشم همیشه دوست داشتم اون آدم محکمه و قویه و پرفکته من باشم الان واقعاً بی نهایت ضعیف و شکننده شدم کی این همه تغییر کردم؟ دلم به حال خودم میسوزه دلم به حال خودم میسوزه! هر لحظه که به خودم فکر میکنم دلم به حالم میسوزه....

خیلی وقته دیگه خیلی به مردن فکر نمیکنم و این حالت رو دوس ندارم این که همه چی رو تو همین زندگی خلاصه کنم واسم جذاب نی دوس ندارم و نمیتونم درمورد هر اتفاقی در کنار هزاران احتمال رنگ و وارنگ دیگه، مردن رو در نظر نگیرم! خوب نیس، مدلِ من نیست! مردن رو دوست دارم مثل آدم پیر ولی خوش استایلیه که آروم و بی آزار با قدم های نرم گوشه خیابون راه می‌ره و من درکش می‌کنم میتونم بفهممش میتونیم باهاش احساس نزدیکی کنم میتونم ارزشمندی ش رو با تمام وجودم بفهمم مرگ شبیه آدمِ غریبه ایه که بیش از هر آشنایی بهم نزدیکه..

آدمایی که باعث می‌شن حس ارزشمندی کنی>>>>>>>>

کارای خودم که حس بی ارزشی بهم میدن <<<<<<

-_-