I was passing through and it caught my eye

در بی‌وطنی نیستم از چلچله‌ها کم...

نامه ی سی و چهارم: شازده کوچولوی عزیز من فکر می‌کنم روحم در این سالها به شدت خسته شده فکر می‌کنم دیگه توانایی‌ِ ایستادن و کشیدنِ بدنم رو نداره با این اوصاف، و با در نظر گرفتن اوضاع سیاره‌ت، ممنون می‌شم در نامه ی بعدی نشانه ای از مارِ صحراییِ چنبره زده بر دیوار بهم بدی گمون می‌کنم وقتشه گلم رو رها کنم و به دیدن تو بیام پ.ن: شازده کوچولوی عزیز، من بسیار خسته ام!

من همیشه از شنیدن صدای جاروکشیدنِ رفتگرِ خیابون تو نیمه‌ی شب حسی شبیه آرامش و نزدیک شدن به واقعیت می‌گیرم

گذرِ زمان همیشه تسکین‌مون داده...

بهم وقت بده تا تسکین پیدا کنم بگذار هیچ کاری نکنم و فقط به تماشای گذشتِ زمان بنشینم شاید بعد، آروم‌تر شدم

مشکل اینجاست که من دارم درد دل میکنم و تو فکر میکنی دارم غر می‌زنم! مشکل اینجاست که ما غریبه شدیم و من فکر کردم میتونم این مسئله رو نادیده بگیرم. همه چیز خیلی وقته خراب شده و من تازه الان خبردار شدم

نصفه شبی ریخته‌م به هم و دارم سعی می‌کنم مغزم بویی نبره

فکر می‌کنم سه یا چهار ساله که ریخته‌م به هم! غرض آه و ناله نیست دارم فکر میکنم شاید زندگی همینه! بیایی و یک روز به هم بریزی و هیچ وقت خوب نشی «تلاشی برای بهتر شدن»، برای رهایی از به هم ریختگی...

هه این فلسفه بافی ها آرومم نمیکنه!

استیل آیم اِ مِس