گذرِ زمان همیشه تسکین‌مون داده...

بهم وقت بده تا تسکین پیدا کنم بگذار هیچ کاری نکنم و فقط به تماشای گذشتِ زمان بنشینم شاید بعد، آروم‌تر شدم

مشکل اینجاست که من دارم درد دل میکنم و تو فکر میکنی دارم غر می‌زنم! مشکل اینجاست که ما غریبه شدیم و من فکر کردم میتونم این مسئله رو نادیده بگیرم. همه چیز خیلی وقته خراب شده و من تازه الان خبردار شدم

نصفه شبی ریخته‌م به هم و دارم سعی می‌کنم مغزم بویی نبره

فکر می‌کنم سه یا چهار ساله که ریخته‌م به هم! غرض آه و ناله نیست دارم فکر میکنم شاید زندگی همینه! بیایی و یک روز به هم بریزی و هیچ وقت خوب نشی «تلاشی برای بهتر شدن»، برای رهایی از به هم ریختگی...

هه این فلسفه بافی ها آرومم نمیکنه!

استیل آیم اِ مِس

به طور کلی در یک مناسبت اجتماعی اونی که موقع سلام و خداحافظی ناپدید میشه منم

ما خسته ایم و تشنه، ولی دست و پا زدن راه نجات یافتن از باتلاق نیست...

«کسی خواهد آمد، به این بیندیش! هیچ پیامی آخرین پیام نیست و هیچ عابری آخرین عابر... کسی مانده است که خواهد آمد، باور کن. کسی که امکان آمدن را زنده نگه می دارد. بنشین به انتظار...!» - نادر ابراهیمی

هعی