بیاید با هم حرف بزنیم و اهمیت بدیم! _چون همه چیز داره به سمت نابودی می‌ره_

رد دادم؟ شاید!

آدما خیلی دیر* می‌فهمن اون خصوصیاتی که به خاطرش از ارتباط برقرار کردن با آدما می‌ترسن _مث پول، قیافه، خونه، خونواده..._ واقعاً اهمیتی ندارن! *تقریباً بعد از مرگشون

کسی اینجاست؟ هلا! من با شمایم، های! ... می‌پرسم کسی اینجاست؟ کسی اینجا پیام آورد؟ نگاهی، یا که لبخندی؟ فشارِ گرم دستِ دوست‌مانندی؟ [و می‌بیند صدایی نیست، نور آشنایی نیست، حتی از نگاه مرده‌ای هم رد پایی نیست. صدایی نیست الا پت‌پتِ رنجور شمعی در جوار مرگ. ملول و با سحر نزدیک و دستش گرمِ کار مرگ.]

وقتی حالم گرفته‌س و همون لحظه معدود کانال های موردپسندم پستای عمیق می‌زارن لبخندِ ترک‌خورده ای رو لبام می‌شینه:)

رد دادم؟ بلی

مزه‌ی خون ته گلو!

ابرِ دل‌تنگم اگر `زار نبارم، چه کنم..؟

کاش بیرون از من کسی بود که خیرخواهانه نصیحتم کنه و درونم هم کسی که عمل کنه..!

اینکه عراقیا همزه آخر زهرا رو می‌نویسن و تلفظ می‌کنن حس میکنم اصیلش می‌کنه! و خوشم میاد!

مشخصه از وقتی گوشیو گرفتم قابش رو عوض نکردم🤔😂