اوایل خیلی گریه کردم برات. خیلی اشک ریختم واست . دلم واقعا شکست ازت . ولی تو باید میومدی و میرفتی تا من بزرگ شم، تا عقل ناقصی که قبل از تو داشتم یه کوچولو کامل بشه. میدونی تو باید وارد زندگی من میشدی و میرفتی تا من یاد بگیرم فرق بین موندنی و رفتنی رو. تو باید میومدی و من رو شیدای خودت میکردی و بعد راهتو میکشیدی و جوری که انگار هیچوقت نبودی می‌رفتی تا من یاد بگیرم فرق بین لیاقت و بی لیاقت رو. بتونم درک کنم برای چه کسایی چه محبت ها و چه مایه هایی از خودم بزارم. بفهمم لازمه با همه مهربون باشم؟ لازمه سریع با هرکسی گرم بگیرم؟ شاید رفتن تو توی تقدیر من ، یه هدیه از طرف خدا بود که من بتونم آدمای خیلی خیلی بهتری رو بعد تو پیدا کنم یا کسایی که توی زندگیم بودن رو از قبل بهتر ببینم ، با چشمای باز . نه اینکه کور باشم و جز تو کسی رو نبینم