می‌دانی این جنگ از کدام نقطه به حماسه تبدیل می‌شود و از کدام لحظه به اوج یک حماسه می‌رسد؟ بگذار این را هم بگویم و تمام کنم. حماسه از آن‌جا شروع شد که به هنگام حمله‌ی عراق به خاک انقلاب، ما روی این خاک ــ و نه در آسمان ــ چیزی نداشتیم جز مشت‌مشت بچه‌هایِ سرگردانِ عاشقِ مجنون‌صفتِ مؤمنِ بی‌اسلحه‌ی پابرهنه‌ی بی‌کولبار... سرودخوانِ جنگ در خطۀ نام و ننگ نادر ابراهیمی

ولی من دلم واسه وقتی که تو حرمت راه می‌رفتم می‌خوندم فراق کوتاه اومد، من دلم تنگ حسین بود بادلم راه اومد... خیلی تنگ شده..خیلی !

دعای عرفه از زبان آقای شهیدمون‌.. توجه کنید به معنای آن..✨ @ASAR_IRI

وداعًا لكلِّ حلمٍ قديم، و مرحبًا بما يريده اللّه لنا. «خداحافظی به تمامیِ آرزوهایِ گذشته، و سلام بر آنچه که خداوند برایِ ما می‌خواهد.» +عرفه‌ی۱۴۰۵.

نمی‌فهمی چطور مهرِ بعضی ها به دلت می‌افتد تا اینکه کنار بعضی مزارها حالِ بکاء می‌رسد ...؛ #سوره‌ی‌بارآن

+نشسته‌ام برای تو ستاره گریه می‌کنم...؛

-

از من اگر می‌پرسی ، ما بچه‌ی خیابانیم! همین است که یک‌شب هم یک‌شب است. اگر نباشیم، دل‌هایمان قرار نمی‌گیرد... احساس شرمِ نتوانستن ولمان نمی‌کند که نمی‌کند. اصلا فلسفه ی آمدنمان این است که غمِ رفتن بعضی ها را دسته جمعی تحمل کنیم، چون سنگین است. بار غمِ صداهای رفته ، تصویرهای برخاک افتاده، برای شانه های تک و تنهای ما زیاد است..می‌شکنیم و این شکستن و خم شدن، توان مبارزه را می‌گیرد. همین است که بچه های خیابانیم.. خیابان ما را در آغوشِ سفت و سختش، جمع کرده که این یتیمی به چشمِ یکایک ما ، طاقت‌پذیر باشد . بغض، امان نمی‌دهد و این‌بار ، برای نودمین بار است که مشت هایمان را گره کرده‌ایم و همه، ایستاده‌ایم ، حتی اگر بر لب جدول های خیابان نشسته باشیم . اینجا، همه چیز بوی غربت یتیمی را به فراموشی می‌سپارد .. هرچند نداشتن، نداشتنِ او باشد، باز هم پسربچه‌ای سرکج کرده و با ناز می‌گوید: «میشه خـامـنـه‌ای بگم؟!» #سوره‌ی‌بارآن / ۸خرداد۱۴۰۵.

_ :)

الان دقیقا از همون وقتاست که کلمه ها ، مغز منو میدون مین کردن ولی هیچ‌کدوم خیالِ به حرف و نوشته تبدیل شدن ندارن... هزارتوی کلماتی که برای چندین نوشته ی مختلفه ! #سوره‌ی‌بارآن

گمنامی ... من به دنبال گمنام او شدن می گردم و فراری از نام ها. کاش من باشم و ذوقِ بی اسم و نشانی بر خلافِ اسمم، اسم هایم؛ #سوره‌ی‌بارآن

هیچی؛ فقط می‌خواستم بگم یادم نرفته که نیستی... یادم هم نمیره که چه چیزایی تو وجودم بغض شدن بعدِ شما. حسرتِ یه پیام کوتاه، یه سلام از شما توی دلم موند. نمی‌دونم چرا الان دارم بعد سه ماه اینارو اینجا می‌نویسم، ولی قرارنبود اینجوری تموم شه! قرارنبود من بمونم و این همه دل‌تنگی برای آدم هایی که شاید از نزدیک هم ندیدم ... بیا دوباره برامون سوره ی نصر رو بخون بگو که لبنان برادرماست تا بعضیا از خواب بیدارشن ..بیا براشون عربی خطبه بخون ..بیا فقط بیا !