و خودم

بد قفلی زدم

باشه ولی؛ دوست داشتم بپرم تو این عکس و جا دختره باشم فارق از دنیا و درس و هر کـ وفتی اینکه با صدای گربه های خیالیم بیدار بشم تنها باشم لباساش هم خیلی قشنگه که زندگی تو اشپزخونه جالبه پیتزا کنارت و لپتاب و گربه های خوشکلت

دلم خواست

تهش میرم تو جنگلای شمال یه اتاق اینطور میگیرم

این میلم به تنهایی واقعا قشنگه

نیازمند یکی بیاد بشه شب یلدای من

کاش میومد سرشو میزاشت رو شونه م دوتایی گریه می کردیم. آخرش بـ وسش کنم براش شعر بخونم بعدش بریم پی کار و زندگیمون.

بودنت مثل لقمهٔ مرغِ آبپز و سس مایونز و فلفل سیاه بود، بعد از کلی ناخنک زدن به ساندویچی که درحال درست کردنش بودم اما نمی تونستم تا وقتِ شام بخورمشون. گوشت میشد به‌ استخون و می‌چسبید به دل و جون. اما رفتی؛ وسط‌ های لقمه، استخون اومد زیرِ زبونم، حالا نه مِیلی به ادامه‌ دارم، نه برگشت تو رو!