بی‌خود نیست خدا به هرکسی حق حکمیت نمی‌ده که برای دینش کاری انجام بدن.
اخلاص یک طرفه و عدم تکبر طرف دیگه
این ها باهم اند اما باهم فرق دارند.
مثلاً در بعضی خانواده ها رسم است که یک نفر که دنبال دین می‌ره و یکم حق تحلیل به خودش میگیره و خلاصه گاهی اوقات تحلیلاتش از ناکجا آباد درست در میآد که اکثر این تحلیل ها هم از جاهایی گرفته میشه که بقیه خبر ندارد.
گاهی اوقات از کتاب. از روزنامه. از فلان منبع تحلیلگر و یا از فلان شخصیت...
وقتی از اینا این اخبار و به دست میآره و حالا در جمعی نادان از همه جا بی خبر دربحثی، حرفی میزنه و کم کم بین افراد خانواده یا اطرافیان یه ابهتی پیدا می‌کنه.
حالا مهم اینه که این افراد نه سواد آنچنانی دارند و نه به جای خاصی می‌رسد و اکثر روح معنوی آزادی هم ندارند
که اگر اینها را داشتند به شیوه های دیگه ای به این منطق میرسند...
بگذریم تا از اصل مطلب فاصله نگیریم.
اینها که خانواده خداش میگفتند چون ظرفیت و جنبه خداش گفتن را ندارند ناخودآگاه کارهایی بدتر از دشمن انجام میدهند.
چون آن زمان که سخن میگفتند نه می‌دانستند که برای که سخن میگویند و این یعنی عدم اخلاص
و وقتی چندین مرتبه درست درآمد گفته شان تکبر و غرور می‌بارد از هیکلشان
این افراد به هیچ جا نرسیده و جز بدترین مومنان خواهند بود.
.
#راحیل
