در هوایت هر چه بادا باد، من حیران توام
دست کوتاه مرا ببین و به فریادم برس
نه به تو رسم، نه ز تو برگردم از شرم نگاه
دل به طوفانِ غمت دادهام، امدادم برس
رفیق آن باشد که در سختی، پناه بیریاست
نه چون بازارگانان، دوستی از روی سوداست
دست خالی میدهد، اما دلی پر مهر و راز
هر چه دارد با تو قسمت میکند، اینست راستا
افتاده در چاهی که خود کنده است، نومید از سحر
هر دری بستند بر او، جز دریغ و درد و شر
میزند دستش به هر سو، باز میماند ز راه
نه رفیقی، نه امیدی، نه فروغی، نه قمر
