موضع اقتدار! رئیس‌جمهور آمریکا از سر استیصال دنبال این تفاهم رفت؛ این یعنی دشمن در برابر اراده ملت ایران کم آورده است. ما از موضع اقتدار وارد میدان می‌شویم، نه از موضع نیاز. #آمریکا #ایران_قوی #تفاهم

جنگ شناختی در سایه آتش‌بس و تفاهم! رهبر شهید انقلاب اسلامی در سال ۱۴۰۱ در میان بسیجیان فرمودند: گفتیم [نقاط] آسیب‌پذیری دشمن را بشناسید. یکی‌ از آسیب‌پذیری‌های دشمن، روشن‌بینی شما است. شما که روشن‌بین باشید، او آسیب میبیند. سعی کنید روشن‌بینی خودتان را افزایش بدهید. دشمن دنبال این است که بر مغزها تسلّط پیدا کند. تسلّط بر مغزها برای دشمن خیلی باارزش‌تر از تسلّط بر سرزمین‌ها است. اگر مغز یک ملّتی را توانستند تصرّف کنند، آن ملّت سرزمین خودش را دودستی به دشمن تقدیم میکند. مغزها را باید حفظ کرد؛ تسلّط بر مغزها. یک عدّه‌ای خودشان دروغ نگفتند، امّا متأسّفانه دروغ دشمن را تأیید کردند. مراقب باشید این خطرها برای شما و برای مردمتان پیش نیاید؛ به مردمتان کمک کنید. پس از چهل روز تهاجم نظامی بی‌رحمانه و وحشیانه‌ای رژیم‌های تروریست آمریکا و صهیونی و سپس استقرار آتش‌بسی شکننده، اگر کسی گمان کند که صحنه تقابل به پایان رسیده، تنها صورت ظاهری حادثه را دیده و از باطن راهبردی آن غافل مانده است. تاریخ منازعات بزرگ به ما می‌آموزد که جنگ، همواره با خاموشی آتش توپخانه پایان نمی‌پذیرد؛ گاه درست از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که گلوله‌ها کمتر شنیده می‌شوند و واژه‌ها، تصویرها، تحلیل‌ها و روایت‌ها جای آن‌ها را می‌گیرند. در چنین لحظه‌ای، آموزه مشهور سن‌تزو معنایی زنده و امروزی پیدا می‌کند: «برترین هنر جنگ، درهم شکستن مقاومت دشمن بدون جنگیدن است.» اگر در مرحله نخست، هدف، وارد آوردن ضربه در میدان سخت بوده، در مرحله پس از آتش‌بس، مقصود اصلی، فرسودن ذهن، برهم زدن دستگاه محاسباتی و تسخیر آرام و بی‌صداى اراده ملی است. از این منظر، آتش‌بس شکننده نه نقطه پایان، بلکه نقطه گذار از نبرد نظامی به جنگ شناختی است. سن‌تزو در قسمتی دیگر تصریح می‌کند که «تمام جنگ بر پایه فریب استوار است.» این گزاره، شاید امروز بیش از هر عصر دیگری در رفتار رژیم‌های تروریست آمریکا و صهیونی برضد ایران قابل مشاهده باشد. فریب در روزگار ما، دیگر تنها در جابه‌جایی نیروها و پنهان‌سازی آرایش نظامی خلاصه نمی‌شود؛ فریب اکنون در قالب دست‌کاری ادراک عمومی، بازنویسی واقعیت، واژگون‌سازی نسبت پیروزی و شکست و قالب‌ریزی جدید از معنای امنیت و عقب‌نشینی عمل می‌کند. دشمن تلاش می‌کند پس از آنکه در میدان آتش و خون به همه مقاصد خود نرسیده، در میدان روایت و تصویر، چنان بازنمایی کند که افکار عمومی خود به این جمع‌بندی برسد که هزینه مقاومت بیش از فایده آن است و راه رهایی، نه در ایستادگی، بلکه در سازش و تمکین به اراده قدرت‌های متخاصم نهفته است. این همان امتداد جنگ است، اما با ابزارهایی نرم‌تر، خاموش‌تر و گاه مؤثرتر از آتش مستقیم. سن‌تزو همچنین می‌گوید: «اگر دشمن را بشناسی و خود را بشناسی، از نتیجه صد نبرد بیمناک نخواهی بود.» این راهبرد امروز برای ایران صرفاً یک توصیه نظری نیست، بلکه یک ضرورت ملی است. شناخت دشمن در این مرحله، صرفاً شناخت توان موشکی، شبکه ائتلافی یا ظرفیت نظامی او نیست؛ بلکه فهم سازوکارهای عملیات روانی، شگردهای رسانه‌ای، تکنیک‌های القای نا امنی روانی و مهندسی محاسبات نخبگانی و عمومی است. رژیم‌های آمریکا و صهیونی در فضای پس از حمله نظامی، به‌دنبال آن خواهند بود که جامعه ایرانی را در برابر چند دوگانه مصنوعی قرار دهند: امنیت یا رفاه، اقتدار یا توسعه، مقاومت یا زندگی عادی، بازدارندگی یا صلح. این دوگانه‌ها، برخلاف ظاهر فریبنده‌شان، نه صورت‌بندی‌هایی واقعی، بلکه تله‌های ادراکی‌اند؛ زیرا ملتی که امنیت و اقتدار خویش را واگذارد نه به رفاه پایدار می‌رسد و نه به صلحی مطمئن، بلکه صرفاً به زیست در سایه تهدیدی دائمی تن می‌دهد. در بخش دیگری از «هنر جنگ» آمده است: «آن‌که در نبرد، نخست میدان را اشغال کند و منتظر دشمن بماند، آسوده‌تر است؛ و آن‌که با شتاب به میدان آید، فرسوده خواهد شد.» ترجمان معاصر این قاعده آن است که در میدان جنگ شناختی، هر طرفی که زودتر بتواند چارچوب تفسیر حوادث را تثبیت کند، برتری مؤثرتری خواهد یافت. اگر روایت دشمن از جنگ، از آتش‌بس، از آینده مذاکرات و از نسبت میان هزینه و فایده در ذهن جامعه مستقر شود، بخش مهمی از نبرد، پیش از هر رخداد تازه‌ای واگذار شده است. به همین دلیل، صیانت از افکار عمومی، حفظ انسجام روایی و ممانعت از رسوب روایت‌های تحریف‌شده در لایه‌های نخبگانی و اجتماعی، دیگر صرفاً وظیفه رسانه‌ای نیست؛ این امر، بخشی از معماری دفاع ملی است. در همین چارچوب باید فراز دیگر سن‌تزو را نیز به یاد آورد که «آشفته‌اش کن و سپس او را بگیر.» غایت جنگ شناختی، آشفتن ذهن جامعه، مضطرب‌سازی فضای تصمیم‌گیری و کشاندن کشور به واکنش‌های انفعالی و شتاب‌زده است.

از این رو، ایران در دوره پس از تهاجم و در متن آتش‌بس شکننده، بیش از هر زمان دیگر نیازمند آرامش راهبردی، هوشیاری ادراکی و استواری در محاسبه است. سن‌تزو هشدار می‌دهد که «کسی پیروز است که بداند چه وقت بجنگد و چه وقت نجنگد.» در زبان امروز، این سخن بدین معناست که باید میان توقف موقت درگیری و پایان خصومت تمایز نهاد و از تبدیل آتش‌بس به دروازه نفوذ شناختی جلوگیری کرد. اگر دشمن در میدان نظامی به نتیجه نهایی نرسیده، بعید نیست که در میدان ذهن و افکار عمومی همان هدف را با فرسایش تدریجی اراده ملی دنبال کند. بنابراین، وظیفه امروز تنها بازسازی خرابی‌های جنگ نیست؛ بلکه بازسازی و تحکیم سپر ادراکی جامعه، تقویت اعتماد عمومی، ارتقای سواد رسانه‌ای، حفظ انسجام ملی و مراقبت از دستگاه محاسباتی کشور نیز ضرورتی هم‌سنگ دفاع نظامی دارد. در عصر ما، همان‌گونه که سن‌تزو قرن‌ها پیش هشدار داده بود، شکست واقعی زمانی رخ می‌دهد که دشمن پیش از تسخیر سرزمین، ذهن ملت را تسخیر کرده باشد. 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید

🔴 حاج میثم مطیعی: مطلع می گویم که دشمن برنامه جدی برای پس گرفتن خیابان از نیروی‌های مومن و مردمی دارد!!! 👌تنگه احد جمهوری اسلامی ایران خیابان هاست! مردم عزیز اگر خسته شدیم، مثل شیفت کاری در محل کار، حضور خودمان را شیفت بندی کنیم. مثلاً پدر و مادر خانواده در یک ساعت و فرزندان استراحت ، بعد پدر و مادر استراحت، فرزندان در خیابان و مشابه این عمل. 👈خودمان را همزمان و در یک ساعت خسته نکنیم. استراحت کافی داشته باشیم. حتی المقدور خوراکی ببریم و به نیروهای مردمی بدهیم. 👈در جنگ احد، اندکی غفلت شد، جنگ تا شکست کامل مسلمانان پیش رفت، که با رشادت تعداد کمی و علی الخصوص امام علی علیه السلام موقعیت مسلمانان حفظ شد. اما در این جنگ، تعداد زیادی شهید و جانباز شدند و مسلمانان خسارت های سنگینی را متحمل شدند. 👈سعی کنیم، هرکداممان درهمان محله‌ای که زندگی می‌کنیم، حضور داشته باشیم. اگر محله ای حضور مردم، ضعیف‌تر بود، به آن محل، برای تشکیل همین تجمعات کمک کنیم. 👈پس دوستان و رفقای عزیز، باید تلاش کنیم که تنگه احد جمهوری اسلامی را با چنگ و دندان حفظ و نگهداریم. لحظه‌ای غفلت، لطمات جبران ناپذیری را به همه وارد خواهد کرد، چه موافق جمهوری اسلامی چه مخالف جمهوری اسلامی، همه آسیب خواهند دید! پیشنهاد می‌کنم، اگر برای شما مقدور است این پیام را به هر خانواده‌ای که می‌شناسید، ارسال و در فضای مجازی منتشر نمایید. 👌حضورمان را دست کم و شوخی نگیریم. قدرت حضورمان در خیابان، از قدرت موشک‌های شلیک شده بیشتر نباشد، کمتر نیست. روزهای آینده حساس، حیاتی و مهم است.