توصیفات زیبای امام حسین علیه السلام در کلام آقای شهیدمان

در دل اگر که گندم ری کشته ای نیا خود را به پای درهم اگه کشته ای نیا نورش نصیب قلب منافق نمیشود دلبسته مقام که عاشق نمیشود جای نشستن است مگر زیر نام تو بی رگ چگونه دم بزنم از قیام تو این دستها که چوب علم را گرفته اند بی شک چنین گلوی ستم را گرفته اند بر کشتی نجات خدا ناخدا حسین راز بهم تنیدن دلهای ما حسین حب الحسین یجمعنا شد نشان ما در خیمه حسین یکی شد زبان ما عاشورا؛ اسم رمز ظهور @aledavood 👈 عضو شوید

نماهنگ وداع - اربعین امام شهید با صدای حاج مهدی سلحشور... رفتی و دلا پر غم شد سایت از سر ما کم شد زخم قلب ما بی مرهم شد آقا؛ دلم با رفتنت عزا گرفت آقا؛ همه جا رنگ کربلا گرفت آقا؛ زندگیمون بدون تو عذابه...😭😔 با حال دل گوش کنید🌹 💡 سید علیرضا آل‌داود 🇮🇷 جنگ شناختی | سواد رسانه‌ای 👇 @aledavood 👈 عضو شوید

إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﺻﺎﺣﺐ‌ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍﺳﺖ» ﻭ ﭘﺎی ﺣﺮﻓﺸﺎﻥ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ، ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺮﮒ ﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺮﻭﺩ ﻣﻲ‌ﺁﻳﻨﺪ ﻛﻪ: «ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ! ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺎﺩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺘﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻲ‌ﺩﺍﺩﻧﺪ. فصلت (٣٠)

شهید جلال افشار شهید سمت راست بالا شهید نیک نژادی شهید سمت راست پایین شهید تورجی زاده شهید سمت چپ شب زیارتی، شهدا را یاد کنیم تا نزد اباعبدالله الحسین علیه السلام ما را یاد کنند🌺

#استوری صلی الله علیک یا مظلوم یا اباعبدالله با نوای گرم حاج مهدی سلحشور شب زیارتی

🏴سلام و صبح بخیر 🌷 الّلهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَج

سخنان طوفانی میثم مطیعی در شب عاشورا در دفاع از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و خون خواهی رهبر شهید

♨️سرنوشت یزید بعد از واقعه کربلا چه شد؟ 🔹روایتی کوتاه از آنچه منابع تاریخی درباره پایان زندگی این موجود خبیث نوشته اند. #اَلَّلهُم‌عجِّل‌‌لِوَلیِڪَ‌‌الفرَج

*مردم می‌پرسند برای مراسم وداع و تشییع رهبر شهید چه کمکی از دستشان برمی‌آید و چگونه می‌توانند سهمی واقعی در برگزاری این رویداد داشته باشند.* اما متأسفانه مسئولان با نگاهی صرفاً اداری و دولتی در حال برنامه‌ریزی هستند و عملاً کسی نیست که به مردم بگوید چه کارهایی بر زمین مانده و مشارکت آن‌ها دقیقاً در کدام بخش می‌تواند مؤثر باشد. مدام از مردم خواسته می‌شود «در صحنه باشند» و «مراسم را به عهده بگیرند»، اما این‌ها بدون تعریف نقش‌های مشخص، صرفاً کلی‌گویی است. آقایان مسئول! لطفاً از چارچوب‌های معمول اداری خارج شوید و به این مراسم از زاویه مشارکت مردمی نگاه کنید. برای مردم نقش‌های واقعی، مشخص و اثرگذار تعریف کنید؛ وگرنه بزرگ‌ترین فرصت برای خلق یک حماسه مردمی را خودتان از دست خواهید داد.

دستگاه محاسباتی دو برادر گفتگوی دو برادر، برای همیشه، فصلی مهم از تاریخ شیعه است، حسین بن علی و محمد بن حنفیه! زمان؟ یکی دو روز قبل از خروج امام از مدینه! موضوع؟ محمد، مخالف یزید بود اما حرکت امام را به کوفه صحیح نمی دانست به برادرش توصیه کرد در مکه بماند یا به یمن برود یا حتی اگر شرایطش مهیا نیست شهر به شهر، آواره شود ولی بیعت نکند و به کوفیان هم اعتماد نکند! محمد بن حنفیه اشتباه می‌کرد؟! خیر اما همه ی حقیقت را هم نمی‌دید. این شاید دقیق‌ترین توصیف اختلاف او با امام حسین(ع) باشد. معمولاً وقتی از گفت‌وگوی محمد بن حنفیه و امام حسین(ع) سخن گفته می‌شود، ماجرا به شکل یک تقابل ساده روایت می‌شود؛ یکی اهل احتیاط و دیگری اهل قیام. اما واقعیت پیچیده‌تر از این است. محمد بن حنفیه نه طرفدار یزید بود و نه مخالف مبارزه. اختلاف او با امام بر سر اصل مبارزه نبود؛ بر سر زمان و شیوه ی مبارزه بود. او تجربه ی سیاسی داشت. کوفه را می‌شناخت. مردم را آزموده بود. می‌دانست نامه نوشتن آسان‌تر از ایستادن پای نامه‌هاست. محاسبه‌اش این بود که موازنه ی قوا به سود بنی‌امیه است و ورود به یک رویارویی زودهنگام، نتیجه‌ای جز حذف حسین بن علی(ع) نخواهد داشت. از این جهت، تحلیل محمد بن حنفیه تحلیل عجیبی نبود. حتی اگر امروز هم یک تحلیلگر سیاسی در برابر چنین صحنه‌ای قرار بگیرد، احتمالاً به نتیجه‌ای مشابه می‌رسد: شبکه قدرت در اختیار حاکمیت است، بدنه ی اجتماعی هنوز به میدان نیامده است، نخبگان مرددند و هزینه اقدام بسیار بالاست. در چنین شرایطی توصیه ی طبیعی، صبر است؛ نه حرکت. اما همین‌جا محل خطای دستگاه محاسباتی محمد بن حنفیه بود. او گمان می‌کرد مسئله، تصرف قدرت است؛ در حالی که امام حسین(ع) فهمیده بود مسئله، حفظ حقیقت است. محمد بن حنفیه با منطق پیروزی می‌اندیشید و امام حسین(ع) با منطق رسالت. در دستگاه محاسباتی محمد بن حنفیه، وقتی احتمال پیروزی ناچیز است، باید زمان خرید. اما در دستگاه محاسباتی امام، گاهی زمان خریدن یعنی از دست دادن همه چیز. گاهی شرایط به نقطه‌ای می‌رسد که خودِ سکوت، نوعی شکست است و خودِ تأخیر، نوعی واگذاری میدان. یزید فقط یک حاکم فاسد نبود. او پروژه‌ای برای تغییر ماهیت خلافت اسلامی بود. بیعت حسین بن علی(ع) صرفاً یک امضای سیاسی نبود؛ مُهر تأییدی بود بر تبدیل خلافت به سلطنت. امام این را می‌دید و محمد بن حنفیه هنوز امیدوار بود بتوان با جابه‌جا کردن زمان، از هزینه‌ها کاست. تفاوت این دو نگاه را تاریخ آشکار کرد. کوفیان همان کردند که محمد بن حنفیه پیش‌بینی می‌کرد. عهد شکستند، عقب نشستند و امام را تنها گذاشتند. اما با وجود این، باز هم تحلیل نهایی تاریخ به سود امام تمام شد، نه به سود محمد بن حنفیه. چرا؟ چون محمد بن حنفیه در یک پیش‌بینی، درست عمل کرد، اما در یک فرض بنیادین اشتباه می‌کرد. او درست فهمیده بود که کوفه وفادار نیست؛ اما اشتباه می‌کرد که گمان می‌برد ارزش یک حرکت، فقط به نتیجه ی نظامی آن وابسته است. عاشورا نشان داد که گاهی یک شکست نظامی می‌تواند بزرگ‌ترین پیروزی تاریخی باشد. محمد بن حنفیه فقط قدرت را درست می‌شناخت؛ اما امام حسین(ع) تاریخ را، دین را، مردم را، آینده را، اصلاً همه چیز را! و تفاوت دستگاه محاسباتی این دو برادر، برای همیشه ی تاریخ، تفاوت یک فصل با تمام کتاب است! و این تفاوت همچنان #علی_الاصول ادامه دارد! حامد ملحانی

زینب (س)؛ معمار پیروزیِ روایتِ عاشورا پس از فاجعه خونین عاشورا و شهادت امام حسین علیه السلام و یارانش، سپاه یزید با ایجاد فضای رعب و وحشت و به‌کارگیری ابزارهای تبلیغاتی خود، در پی آن بود تا قیام امام حسین (ع) را یک شورش داخلی و محکوم به شکست جلوه دهد و حقیقت مظلومیت خاندان نبوت را در غبار تحریف پنهان سازد. در چنین اتمسفر خفقان‌آوری، حضرت زینب کبری (س) نه به‌عنوان یک اسیرِ منفعل، بلکه به‌عنوان فرمانده‌ای آگاه و بصیر، سکان هدایت کاروان اسرا را در دست گرفت. او با درک دقیق شرایط زمانه، دریافت که خطرناک‌ترین تهدید پس از شمشیر، «جنگ روایت‌ها» و تحریف اهداف سیدالشهدا (ع) است؛ از این‌رو، عبای رسالت‌گونه‌ی خود را بر دوش کشید تا پرده از چهره‌ی کریه ظلمت اموی بردارد و نگذارد خون پاک شهدا پایمالِ دروغ‌پردازی‌های دشمنان شود. ابزار این روشنگری بزرگ، کلام نافذ، استدلال‌های کوبنده و شجاعتی بی‌نظیر بود که در اوج غربت و مصیبت، در کوچه و بازار کوفه و در کاخ ستم‌پیشه یزید طنین‌انداز شد. حضرت زینب (س) با بهره‌گیری از فصاحت عربی و تکیه بر مبانی اصیل دینی، سکوت مرگبار ناشی از ترس را شکست و ماهیت واقعی حکومت غاصب اموی را که ادعای دینداری داشت، با رسوایی تمام افشا کرد. خطبه‌های آتشین ایشان، نه تنها اشک‌ها را جاری ساخت، بلکه با ترسیم دقیق جنایات صورت‌گرفته و تبیین فلسفه قیام امام حسین (ع)، مسیر حق را از باطل جدا کرد و در عمل نشان داد که چگونه می‌توان با سلاح «کلمه» و «تبیین»، قلعه‌های مستحکم پروپاگاندای دشمن را فرو ریخت. ثمره‌ی این جهاد تبیینی، تبدیل یک شکست ظاهری به یک پیروزی ایدئولوژیک و ماندگار بود. حضرت زینب (س) با پیام‌رسانیِ درست و حفظِ روحِ قیام، کربلا را از یک واقعه‌ی تاریخیِ محصور در زمان، به یک مکتب جاودانه و الهام‌بخش برای تمام آزادی‌خواهان عالم تبدیل کرد. او ثابت کرد که در نبرد حق و باطل، تنها کشتن حریف کافی نیست، بلکه باید «روایت» را نیز از چنگال تحریف‌گران رهانید؛ میراثی که امروز نیز «زینبی‌زیستن» و بصیرت‌افزایی در برابر فتنه‌های زمانه را به عنوان یک رسالت همیشگی بر دوش هر انسان آگاهی قرار می‌دهد. 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید