مثال هاش چیاست؟

توافق دیتون در یوگوسلاوی سابق نمونه‌ی روشن این وضعیت است. این توافق که با هدف پایان‌دادن به جنگ بوسنی امضا شد، در عمل کشوری را شکل داد که دولت مرکزی آن فاقد اختیار واقعی بود. بوسنی به دو موجودیت سیاسی مجزا تقسیم شد و بالاتر از همه‌ی نهادهای منتخب، یک مقام بین‌المللی قرار گرفت که اختیار لغو قوانین و برکناری مقامات داخلی را داشت. جنگ پایان یافت، اما حاکمیت ملی عملاً مصادره شد و کشور در یک بن‌بست دائمی فرو رفت. در لبنان، توافق طائف جنگ داخلی را متوقف کرد، اما هم‌زمان ساختاری را تثبیت کرد که بر پایه‌ی سهمیه‌بندی فرقه‌ای بنا شده بود. این ساختار، دولت را به مجموعه‌ای از توازن‌های شکننده میان طوایف و حامیان خارجی‌شان تبدیل کرد. نتیجه نه ثبات پایدار بود و نه استقلال واقعی؛ بلکه کشوری که هر تصمیم ملی در آن وابسته به توافق بازیگران بیرونی و بده‌بستان‌های پشت‌پرده شد. مذاکرات استکهلم درباره‌ی یمن نیز نمونه‌ای دیگر است. این مذاکرات با هدف کاهش بحران انسانی آغاز شد، اما در عمل کنترل مناطق مختلف کشور را میان بازیگران متعدد به رسمیت شناخت. یمن نه به وحدت بازگشت و نه به‌طور رسمی تجزیه شد، بلکه به کشوری معلق بدل شد که هیچ دولت واحد و پاسخگویی بر آن حاکم نیست. در سودان، روندهای صلح به جای تقویت دولت مرکزی، گروه‌های مسلح و بازیگران غیردولتی را به بخشی از ساختار قدرت تبدیل کرد. نتیجه، تضعیف دولت، تشدید رقابت‌های داخلی و نهایتاً بازگشت کشور به چرخه‌ی کودتا و جنگ داخلی بود. مذاکره، به جای حل بحران، دولت را به یکی از طرف‌های بحران تقلیل داد.

حتی کنفرانس ورسای پس از جنگ جهانی اول نیز نشان می‌دهد که چگونه یک مذاکره می‌تواند بذر بحران‌های آینده را بکارد. تحمیل محدودیت‌های شدید سیاسی، نظامی و اقتصادی بر آلمان، دولت را تضعیف و جامعه را رادیکال کرد و در نهایت زمینه‌ساز یکی از فاجعه‌بارترین دوره‌های تاریخ شد. وجه مشترک همه‌ی این تجربه‌ها آن است که مذاکره از جایی به بعد دیگر صرفاً حل یک اختلاف مشخص نیست، بلکه به فرآیندی برای بازطراحی ساختار قدرت، محدودسازی حاکمیت و مدیریت یک کشور از بیرون تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، کشورها ممکن است روی نقشه باقی بمانند، اما اختیار تصمیم‌گیری مستقل را از دست بدهند. از این منظر، حساسیت نسبت به محل، ترکیب طرف‌ها و خصوصی‌ماندن مذاکرات، مسئله‌ای تاکتیکی یا تشریفاتی نیست. این حساسیت ناشی از تجربه‌های تاریخی است؛ تجربه‌هایی که نشان داده‌اند هرگاه مذاکره به یک کنفرانس چندجانبه درباره‌ی سرنوشت یک کشور تبدیل شود، خطر تکرار همان الگوهای محدودسازی، چندپارگی و فروپاشی نرم به‌شدت افزایش می‌یابد.

من خیلی خلاصه گفتم، شما برید بیشتر بخونید بهتر می‌فهمید. لطفا اهمیت مطالعه تاریخ رو فراموش نکنید. به کسی هم راجع بهش اعتماد نکنید، به منم اعتماد نکنید احتمالا منم دارم یک جوری دیدگاهم رو تلقین می‌کنم توی نوشته‌هام. برید خودتون بخونید و ببینید چه ساده تاریخ خودش رو تکرار می‌کنه و هرکسی هم که تاریخ نخونه محکوم میشه به تکرار کردنش.

#ناشناس میشه یک چنل توی تلگرام بزنی؟احساس میکنم قراره چنلتو ببندن . حرف خاصی که اینجا نمی‌زنم، اما اگر اینجا رو بستن می‌تونید با همین آیدی اینجا توی تلگرام کانال رو پیدا کنید. همزمان با همینجا تأسیس کردم ولی مطالب رو اونجا بارگزاری نکردم. آیدی: @alefeazadi

#ناشناس موافق دخالت خارجی ای؟ . فکر می‌کردم مشخص باشه جوابش ولی خیر اصلا، و مخالف سرسخت هستم.

مذاکرات این‌ها اصلا برام قابل باور نیست. یعنی چی که چندین دهه است داریم بخاطر همین سلاح و قدرت هسته‌ای تحریم می‌شیم؛ تهشم چهارصد کیلو اورانیوم غنی شده تقدیم شما. امیدوارم اوکراین بعدی ما نباشیم.

#ناشناس من خیلی از دوستام میگن دخالت خارجی خوبه اما خودم همش فکر میکنم چرا ما نتونیم خودمون تغییر ایجاد کنیم.حس ضعف بهم میده که ما منتظر باشیم یکی از بیرون کاری کنه.ما خودمون میتونیم برای خودمون تصمیم بگیریم اگه متحد باشیم

چون شما آگاهی و داری خودت رو آگاه‌تر هم می‌کنی از وضعیت. به دوستات هم بگو این یه تاریخ ساده است و هیچ کشوری در تاریخ با حمله‌ی خارجی خوشبخت نشده. می‌تونی این پیام سرگذشت عراق و ژاپن رو براشون بفرستی.

در مورد اتحاد و اینها، چون یکدستی و توافق حداقلی توی جامعه امروزی وجود نداره؛ تغییری به این زودی ها نمی‌بینم.

#ناشناس وای خدای بزرگ مگه میشه دیشب دقیقا داشتم به خودم میگفتم حالا حالا ها اون اتحاد بین مردم شکل نمیگیره که چیزی بشه باید زمان بگذره.راستش خوشحالم که هم عقیده پیدا کردم ولی اگه بخوام راجع به این چیزا نظرمو بهشون بگم حمله میکنن و برچسب میزنن.به همین خاطر سکوت میکنم،ولی وقتی کانالت رو میخونم دوست دارم با این مطالب نه اینکه حتما بگم شما هم باید اینطور فکر کنید،بلکه بتونم نظرمو بگم بدون اینکه بهم حمله بشه

کاملا درکت می‌کنم، اما هر نظری داشته باشی بالاخره یکی پیدا میشه که برچسب بهت بزنه و قضاوتت کنه. اما اینجا راحت باش، کسی با کسی جنگ نداره. با هم حرف می‌زنیم.