می‌خواستم بعدا راجع بهش حرف بزنم ولی با پیام‌های خیلی دوستانه‌ای که دریافت کردم انگاری بهتره الان مطرح بشه. اینکه ایران موافقت کرد با آتش‌بس بنظر من دو دلیل منطقی داشت با اینکه می‌دانست به آمریکا و اسرائیل نمی‌شه اعتماد کرد؛ ۱. به دنیا ثابت کنه این اسرائیل و آمریکا هستند که نمی‌توانند پای عهد و پیمان خود بمانند، حتی به یک روز هم نرسید تا آتش بس را نقض کند. ۲. استیصال آمریکا در برابر ایران را به دنیا نشان بدهد. تا الان هم ایران نشان داده که حرفی می‌زند، عملی‌اش می‌کند و این بازدارندگی رو خیلی خوب تا الان حفظ کرده. با بیانیه‌های دیروز و اذعان اینکه جواب کوبنده‌ای به اسرائیل داده خواهد شد، باید بازدارندگی خود را هنوز هم حفظ کند. این است که می‌گم تکه‌های پازل همه درجای خود قرار می‌گیرند و ایران به عنوان قدرت چهارم جهانی معرفی می‌شود.

و البته نکته‌ی مهمی هم که باید حتما بهش دقت کنیم، اینه که آمریکا همچنان قدرت اول جهان است و معادلات به همین سادگی عوض نمی‌شود.

این شرایط برای زمانی است که بر نقض بندهای ایران پابرجا بمانند. اگر اسرائیل و آمریکا، تمام ۱۰ بند رو قبول کنند و برای لبنان آتش بس رو لحاظ کنند و قدرت موشکی و هسته‌ای ایران رو بپذیرند (که بعید می‌دونم) مذاکره منطقی است و دست بالا برای ایران خواهد بود.

انقلاب تابحال چنین جمعیتی ندیده بود.

هرجا برم زاکانی از پشت پرده میاد بیرون می‌گه سلام بازم من!

امروز می‌خوام از این دنیا فاصله بگیرم و برم به آغوش کتاب‌هام.

«هر آشنایی تازه اندوهی تازه است... مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان. هر سلام، سرآغاز دردناک یک خداحافظی‌ست.»

به هیئت مذاکره کننده آمریکایی بگید درست رفتار کنن و با هیئت ایران راه بیان. وگرنه قالیباف توییت می‌زنه آبرو براشون نمی‌مونه.

اندک اندک جمع خوبان می‌روند.

‌وطن‌فروشی دیسیپلین نمی‌خواهد، فقط کافیست صبح‌ها نان و پنیر و «بی‌شرفی» میل کنید تا شب، در توئیتر برای تحریمِ بیشترِ خودتان هورا بکشید.

این هم از تکه‌ی آخر پازل. ایران ملتی نیست که تمام دستاوردهای چهل روزه‌اش را برای رویای آمریکایی‌ها طاق بزند.