شبتون بخیر منم گاهی اون‌ورم. #همکار

سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت تنم از واسطهٔ دوریِ دلبر بگداخت جانم از آتشِ مهرِ رخِ جانانه بسوخت سوزِ دل بین که ز بس آتش اشکم، دلِ شمع دوش بر من ز سرِ مِهر، چو پروانه بسوخت آشنایی نه غریب است که دلسوزِ من است چون من از خویش برفتم، دلِ بیگانه بسوخت خرقهٔ زهدِ مرا، آبِ خرابات ببُرد خانهٔ عقلِ مرا، آتشِ میخانه بسوخت چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست همچو لاله، جگرم بی می و خُمخانه بسوخت ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردمِ چشم خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت ترک افسانه بگو حافظ و مِی نوش دمی که نَخُفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

از اینجا سلام.

«ایران» -من کز وطن سفر نَگُزیدَم به عمرِ خویش در عشقِ دیدن تو هواخواهِ غربتم

«خستگی» -جانِ بیمارِ مرا نیست ز تو روی سؤال ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

«زندگی» -پیوندِ عمر بسته به مویی‌ست، هوش دار غمخوارِ خویش باش، غمِ روزگار چیست؟

گاهی هم اتفاق‌ها به بزرگی‌ای که در ذهنمان تجسم می‌کنیم نیستند. -بزرگتراند-

اگر واژه‌ها مرده بودند هیچ‌وقت صدای فریاد هم رو نمی‌شنیدیم.

داستان مینابو پیگیری کردی؟ . -آره، فردا دربارش می‌نویسم.

یکی دیگه توافق می‌کنه، یکی دیگه سر میز مذاکره است، فحششم من می‌خورم.